Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Το Παρατηρητήριο των Γλυκών Νερών


Όταν πραγματικά θίγεται η ελευθερία του λόγου και μάλιστα μέσω του ποινικού δικαίου, που ιερό σκοπό έχει ακριβώς την εξασφάλιση της ατόφιας ελευθερίας, πιστεύω ότι οφείλουμε να αρθρώνουμε δημόσια τον δικό μας λόγο κατά του φαινομένου. Το οφείλουμε στην κοινωνία που ζούμε, αλλά κυρίως στον ίδιο μας τον εαυτό, για να μην μας ψέξει η συνείδησή μας για δειλία και αδιαφορία.
Γι αυτό γράφω «αυτάς τας ολίγας γραμμάς», περί του θέματος της «βίλας Αντύπα», που πέντε μέρες τώρα μας απασχολεί.
Παραχωρήθηκε βεβιασμένα και μάλλον παράτυπα, ένα ερειπωμένο κτίριο του Δήμου σε κάποια οικογένεια τσιγγάνων. Μερίδα συμπολιτών μας αντέδρασε και κατηγόρησε την δημοτική Αρχή και τους συμβούλους που υπερψήφισαν την πρόταση, με αρκετή δόση υπερβολής ως προς τις συνέπειες της παραχώρησης αυτής. Άλλη, μικρότερη μερίδα συμπολιτών μας υπερασπίστηκε τις ενέργειες της δημοτικής αρχής κατηγορώντας τους αντίθετους για έλλειψη φιλανθρωπίας έως και για ρατσισμό και πάλι με αρκετή δόση υπερβολής.      
Μέχρι εδώ η υπόθεση εκτυλισσόταν «φυσιολογικά», τουλάχιστον για όποιον γνωρίζει την Ληξουριώτικη κοινωνία. Έκρινε δημόσια ο δημότης και απαντούσε η Αρχή, με την συνήθη σε τέτοιες περιστάσεις εκατέρωθεν σθεναρότητα, ίσως και αμετροέπεια.
Ξαφνικά όμως, να που μαθαίνουμε, ότι κάπου στα Γλυκά Νερά (τα «Κέρια» των Αθηνών φαντάζομαι), υπάρχει Παρατηρητήριο, το οποίο ίσταται πάνω από τα κεφάλια μας, έτοιμο να ενημερώσει από εκεί κάπου μακριά, που εδρεύει, τον εντόπιο Εισαγγελέα, για τις «αταξίες μας». 
Σαν έτοιμο από καιρό, τύλιξε σε μια κόλλα χαρτί όσους επέδειξαν «παρεκκλίνουσα συμπεριφορά» και τους μήνυσε για τα κείμενά τους, όπως πάραυτα τιμωρηθούν διότι παραβίασαν τους ν. 927/79  και 3304/2005. Μαζί με τα επίμαχα κείμενα, το Παρατηρητήριο των Γλυκών Νερών, στέλνει στον Εισαγγελέα και την απάντηση του Αντιδημάρχου κ. Θεοφιλάτου, ως «εξαιρετικό κείμενο». Σαν ο Εισαγγελέας να είναι φιλόλογος της Α’ γυμνασίου και βαθμολογεί εκθέσεις!
Η όλη υπόθεση έτσι, εξελίχθηκε σε πολιτικά σοβαρότατη. 
Όλοι γνωρίζουμε, ότι στα κείμενα των συμπολιτών μας δεν υπήρχε ρατσιστική αναφορά, τουλάχιστον δόλια.
Και αν όμως υποθέσουμε ότι υπήρχε, τότε με συγχωρείτε, αλλά όλοι, παντός «χρώματος» και πάσης αντιλήψεως, πρέπει να συμφωνήσουμε, χάριν της δικής μας ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ότι είναι προτιμότερη η έκφραση με «έπεα πτερόεντα» μιας ρατσιστικής άποψης, από τον κολασμό του λόγου και μάλιστα του κριτικού, πολιτικού λόγου, με τον τρόπο που  στη περίπτωση αυτή επιχειρείται. 
Τα Γλυκά Νερά πίκραναν το στόμα της Ληξουριώτικης κοινωνίας και ίσως το κάνουν να σιγήσεινα υποταχθεί μόνο σε μελιστάλαχτα άσματα, επαινετικά για την εκάστοτε εξουσία και αυτό θα είναι το οριστικό τέλος για το Ληξούρι. 
Ως Ληξουριώτης δημότης, χρωματισμού καφέ ολέ, μεσήλιξ, άγαμος, Διμπουκιώτης και ολίγον πολυλογάς (για να έχετε και τα δικά μου «εθνοτικά» χαρακτηριστικά), παρακαλώ όλους τους Κεφαλλονίτες πολιτικούς και πολιτευτές, ιδίως τους από την Αριστερά προερχόμενους, ως πιο «αρμόδιους», να σταθούν κόντρα στο κύμα των γλυκών νερών, που πάει να πνίξει, την ελευθερία λόγου στον τόπο που γεννήθηκε. 
Θα είναι μια απαραίτητη, πραγματικά αντιστασιακή πράξη, σε ό,τι χρόνια τώρα υφιστάμεθα.     

                                                                                            Ιωσήφ Λουκέρης του Βασιλείου 

Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

Ο Αόρατος Γύψος

Η Χρυσή Αυγή ήταν απλό να αντιμετωπιστεί ποινικά, με την σύλληψη και καταδίκη ενός εκάστου από τα μέλη της και οπαδούς της που διέπραξε ή αποπειράθηκε κάθε φόνο μετανάστη, ομοφυλόφιλου, ράπερ κλπ.. Αν αυτό δεν θεωρείται από κάποιους αρκετό, υπήρχε και η δίκη και καταδίκη των πολιτικών της ηγετών, για ηθική αυτουργία στα παραπάνω αδικήματα. Αν ούτε και αυτό αρκεί σε κάποιους, υπήρχε και η κήρυξη του κόμματος εκτός νόμου, ως στρεφομένου κατά του Πολιτεύματος.
Το σύστημα εξουσίας μας όμως δεν έλαβε αυτά τα απλά και εντός των ορίων νόμου και λογικής μέτρα. Προτίμησε παράλογα και δικολαβίστικα, να υπάγει άσχετα γεγονότα στο αυτόφωρο έγκλημα της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης και σε εκείνο, το μοντέρνο, του ξεπλύματος μαύρου χρήματος.     
Αναρωτηθήκαμε γιατί;
Πολλοί από όσους αναρωτήθηκαν, κατέληξαν στο βολικό συμπέρασμα του αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από την επελαύνουσα αντιλαϊκή πολιτική.   Βολικό και για τους πολίτες, που δεν θέλουμε να δούμε την τρομακτική αλήθεια, αλλά και για το ίδιο το σύστημα, που γνωρίζει ότι τα «επικοινωνιακά τρικ» αντιμετωπίζονται πλέον ως μια συγγνωστή «σκανταλιά» του.
Η αλήθεια όμως είναι άλλη.
Αυτές οι συλλήψεις, αυτό το ξερατό βίας στις οθόνες μας με τους προσωπιδοφόρους φαντομάδες – αστυνομικούς, να σέρνουν δέσμια τα βουβαλόπαιδα της Χ.Α., χωρίς κανένα απολύτως έρεισμα στο νόμο, σήμαναν την κατάλυση κάθε θεμελιώδους αρχής του κράτους δικαίου, της ευνομούμενης πολιτείας, εν τέλει της ίδιας της Δημοκρατίας, χωρίς καμία λαϊκή αντίδραση, αλλά αντίθετα με λαϊκή επικρότηση.
Το κυβερνόν καθεστώς, δηλαδή, εκμεταλλεύθηκε το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής, για να βάλει την χώρα «στον γύψο». Σε έναν γύψο αόρατο σε εμάς, που μακάριοι θα νομίζουμε ότι καθηλωθήκαμε από φυσική μας αναπηρία, για την οποία αξίζουμε μόνο το διακριτικό έλεος ως Α.Μ.Ε.Α..
Η Ιστορία μας διδάσκει την συνέχεια: Υπέρτατο αγαθό για το σύστημα, προστατευτέο με κάθε μέσο, θα γίνει απροκάλυπτα η «ησυχία». Ουαί κι αλίμονο σε αυτόν, που με πράξεις, λόγια ή και σκέψεις, όχι μόνο θα διαταράσσει την «ησυχία», αλλά κα θα αποτυγχάνει να συμβάλλει στην εύρυθμη συνέχειά της. Θα υπάρχει έτοιμο για αυτόν το «έγκλημα», που θα τον εξουθενώσει ιδεολογικά, ηθικά, βιωτικά και πιθανότατα θα τον κλείσει στο κλουβί.
Γυρίσαμε πολύ πίσω. Όχι στην χούντα ούτε στον Μεταξά ούτε στα φασιστικά καθεστώτα. Αυτά είναι κοντινά. Επιστρέψαμε κάμποσους αιώνες πριν. Τότε, που η Βενετία, το κράτος που συλλάμβανε, φυλάκιζε και εκτελούσε ανθρώπους, χωρίς δίκη, απεκαλείτο «Γαληνοτάτη Δημοκρατία».
Τρομακτικά τα παραπάνω, αλλά πιστεύω αναπόφευκτα. Τρομακτική, αλλά και αναπόφευκτη και η στάση σύμπασας της Αριστεράς και του «προοδευτικού κόσμου» εν γένει: Τώρα, που έπρεπε να αναλάβει τον ρόλο, που η ίδια είχε ενδυθεί, του προστάτη του κοινωνικού κράτους, του υπερασπιστή των Αρχών της Ελευθερίας, συντόνισε απόλυτα τον λόγο της με αυτόν του Σαμαρά, του Βενιζέλου και κάποιων δημοσιογράφων, που φοβάμαι να αναφέρω τα ονόματά τους (του Χατζηνικολάου π.χ.).  Και καλά ο βελουδένιος, βουτυράτος ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το ΚΚΕ; Το ΚΚΕ, που επικαλείται ως μέσο βελτίωσης της κοινωνίας την απεργία, την διαδήλωση, την επανάσταση κάποτε, δεν σκέφθηκε ότι έρχεται και η σειρά του;  Είναι τόσο αφελείς;  Ή μήπως απλώς βρήκαν την ευκαιρία να εναγκαλισθούν με την δήθεν απεχθή εξουσία;
Ο Βασιλιάς είναι γυμνός και δεν το κρύβει. Αυτάρεσκα μας επιδεικνύει τα ανδρικά του προσόντα κι εμείς τον χειροκροτούμε, ενώ γνωρίζουμε πώς (και που) θα τα χρησιμοποιήσει εναντίον μας. Καλή αντάμωση στα γουναράδικα.


Υ.Γ. Θεωρώ περιττό και ανόητο να δηλώσω νομιμοφρόνως την αντίθεσή μου στην Χ.Α.. Πρέπει όμως να διευκρινίσω ότι, όποιος διαβάζοντας τα ανωτέρω με θεωρήσει Χρυσαυγίτη, έχει καταληφθεί απόλυτα από την προπαγάνδα της εξουσίας και ας το προσέξει αυτό.

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου, 113 χρόνια πριν !

Το 1900 το Ληξούρι, λόγω του «σταφιδικού ζητήματος», βρίσκεται σε οικονομική εξαθλίωση, που εγγίζει τα όρια του λιμού. Οι σελίδες της Ληξουριώτικης εφημερίδας «Μύδρος» είναι γεμάτες από περιγραφές κατήφειας, δυστυχίας, απογοήτευσης, απελπισίας.
Αλλά την 16/4/1900, ώρα «ενάτην εσπερινήν», η Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου αρχίζει τις «πλατείες» της! Ο συντάκτης του «Μύδρου» βιώνει μια κατάσταση ποιητική. Και ποιητικά την περιγράφει! Λάμπουν ξαφνικά οι δύο πλατείες μας. Σαν λουλουδιασμένη γλάστρα το Μαρκάτο, από τα φορέματα των «τρυφερών πλασμάτων». Καταγοητεύει η Μουσική μας με την «μελιστάλακτον» μελωδία της.
Ας ξεπεράσουν κάποιοι τον φόβο τους μπροστά στην καθαρεύουσα και διαβάστε αυτό το εξαιρετικό κείμενο. 
Πιστεύω πως κι εσείς θα δείτε ότι δεν ταιριάζει η άρνηση της πραγματικής ζωής στα δύσκολα, σε εμάς, που «αξιωθήκαμε μια τέτοια πόλη».
Θα μου πείτε βέβαια: «Ποια πόλη αξιωθήκαμε; Ξηλώθηκαν οι δύο πλατείες και αντικαταστάθηκαν από ένα γκρι μακρινάρι. Συντρίμμια  το Μαρκάτο, αντικαταστάθηκε με «ένα θέατρο». Γέρασαν και έφυγαν και τα τρυφερά πλάσματα και αντικαταστάθηκαν με άλλα, σαφώς σκληρότερα, των οποίων τα φορέματα δεν φαίνονται».
Δύναμαι λοιπόν να σας εγγυηθώ ότι το βασικό συστατικό αυτής της μαγικής πόλης, υπάρχει ακόμα. Είναι ο ήχος της Μουσικής μας. Αυτός ο ίδιος ακριβώς ήχος, που η Φιλαρμονική μας κήρυξε εκείνο το Απριλιάτικο βράδυ, έχει νικήσει τον χρόνο και ακόμα ακούγεται, τουλάχιστον σε όποιον έχει κρατήσει καθαρή την ψυχή του από τις προσχώσεις της παρακμής.


Ας ξεπεράσουν κάποιοι τον φόβο τους μπροστά στην ομορφιά της πόλης που ζούμε και διαβάστε αυτό το κείμενο.      

"Την παρελθούσαν Κυριακήν ήρξαντο κάπως φωτοβόλοι και γλυκείαι δειλής ευθυμίας ακτίνες να πίπτωσιν επί του μαρασμώδους υπό των στερήσεων προσώπου ημών. Αι ευρύχωροι πλατείαι της πόλεώς μας ημιλλώντο ποία εκ των δύο να δειχθή υπερτέρα και μάλλον ζηλευτή. Και η μεν και η δε ήσαν μεγαλοπρεπείς, μαγευτικαί και ωραίαι. Διότι εν μεν τη παραλιακή πλατεία του Γεωργίου, ήτις από τούδε είνε εις πάντας επιθυμητή και ευχάριστος, διά την θαλασσίαν της αύραν, οι σκηνοβάται, διά των επιτυχών αυτών ασκήσεων, προσείλκυσαν τοσούτους θεατάς, ώστε θα έλεγέ τις ότι ο χώρος εκείνος μετεβλήθη εις επίπεδον, εκτεταμένον αγρόν κατάφυτον εξ υψικόμων, πυκνών, ωρίμων σταχύων, ους ελαφρά πνοή ανέμου κάμνει να κλίνωσιν ηρέμα ο εις επί του άλλου, η δε ανατολική πρόσοψις του Μαρκάτου, διά τα πολλά και παντοειδή χρώματα των αμφιέσεων των επ’ αυτού τρυφερών εκείνων πλασμάτων, παρομοίαζε προς στιλπνάς μαρμαρίνους γλάστρας, περιέχουσας παντοειδή, ποικιλόχροα, εύοσμα και μυροβόλα άνθη. Εν δε τη πλατεία της αγοράς, ήτις από τούδε είνε ωσαύτως θελκτική και επίζηλος, διά την παχείαν, δροσοβόλον σκιάν των πέριξ αυτής πυκνοφύλλων δένδρων, ων τα νεόφυλλα, δι’ αναιπαισθήτου προς άλληλα προσεγγίσεως, έκλινον το εν επί του άλλου, υπό λεπτοτάτου αέρος κινούμενα, δειλά και ελαφρά, ως τρυφεράς, δειλής κόρης ροδόχρουν χείλος εις μέτωπον κατακτητού της, επαιάνιζεν η Μουσική, ήτις έχουσα την ισχύν και την δύναμιν όχι μόνον να τέρπη και ευφραίνη την καρδίαν, να ευχαριστή την ακοήν και να θέλγη και διασκεδάζη τον νουν, αλλά και να ηθικοποιή, να μορφώνη και να εξευγενίζη και την ψυχήν, κατεγοήτευσε πάντας, διά της μελισταλάκτου εκείνης αρμονίας και αθρόοι εξ εκατέρου του φύλου έσπευδον, όπως απολαύσωσι της ηδονής εκείνης. Εκ των ροδοχρόων χειλέων, υπεξέφευγε κάποτε, ως από άνθρακος σπινθήρ, τερψίθυμον μειδίαμα, καλύπτον, δίκην ιστού αράχνης, τας βαρυαλγούσας και παλλούσας καρδίας των πλασμάτων εκείνων, ων τα βλέμματα συναντώμενα κατά τας διαφόρους αυτών τήδε κακοίσε σπινθηροβόλους διευθύνσεις διεσκόρπιζον την γλυκείαν συμπάθειαν, ήτις συνοδευομένη υπό του λάθρου εκείνου μειδιάματος και της μαγευτικής μελωδίας της Μουσικής καθίστατο βασιλίς και κυρίαρχος της τρυφής και ωραιότητος του ιδανικού τούτου κόσμου. Τα πολυποίκιλα φορέματα του συνωστισθέντος πλήθους  και ιδία του πολυχρώμου ιματισμού του γυναικείου κόσμου, παρομοίαζον την αγοράν προς κήπον ωραιότατον, κατάφυτον εξ απείρων παντοειδών ανοικτοπετάλων ανθέων, σκορπιζόντων πέριξ τερπνήν και ευχάριστον ευωδίαν, εις το μέσον του οποίου καλλικέλαδοι αηδόνες και ποικιλόπτεροι καρδερίναι, επί ροδοστολίστου ροδής καθήμεναι, διά των τερψιθύμων ασμάτων των, απέσπων την προσοχήν των πέριξ και εβύθιζον τον νουν των εις ονειροπολήματα και αναμνήσεις παρελθόντων μεγαλείων."                                      

Όχι και την Ιακωβάτειο !


Στο Ληξούρι κυκλοφορεί κάτι σαν ανέκδοτο :
«-Λες να μας πάρουν και την τάδε Υπηρεσία ; »
«- Πάψε, μη το λες και τους δίνεις ιδέες!»
Τόση είναι η βεβαιότητα της σκοπιμότητας εξόντωσης της πόλης μας «εκ των άνω»! Τόση, ώστε πολλοί υποστηρίζουν ότι το μόνο που θα μείνει στην θέση του είναι ο Παντοκράτορας (αν δεν τους «βάλουμε την ιδέα» και τον σηκώσουν και αυτόν).
Για την Ιακωβάτειο Βιβλιοθήκη όμως, κανείς δεν σκέφτηκε ότι μπορεί η Καλλικράτειος λογική να την πάρει και να την σηκώσει.
Βλέπετε, η «Υπηρεσία» αυτή δεν στεγάζεται σε μισθωμένο χώρο, ώστε η Ελληνική Οικονομία να σωθεί με την εξοικονόμηση του ενοικίου. Ούτε οι αστυγείτονες έχουν κάποια κραταιά παρόμοια Υπηρεσία, που με την συγχώνευση της δικής μας Ιακωβατείου, θα γίνει κραταιότερη και θα εξυπηρετεί τις ανάγκες όλης της Νήσου από την Αργοστολιώτικη Μητρόπολη. Η Ιακωβάτειος είναι η μόνη Δημόσια Βιβλιοθήκη στην Κεφαλονιά.  
Κυρίως όμως, ουδείς σκέφτηκε την πιθανότητα στέρησης της Βιβλιοθήκης του από το Ληξούρι, γιατί αυτό το κτίριό της,  η φωλιά του Γεώργιου Τυπάλδου –Ιακωβάτου, του θρυλικού Ληξουριώτη Γιωργαντάρα, ίσταται εκεί πεισματικά, ανέπαφο από την ισοπεδωτική λαίλαπα του ’53, θεατό από όποιον φτάνει θαλασσίως στο Ληξούρι, κόντρα στην φθονερή σύγχρονη δόμηση, που προσπαθεί να το κρύψει, δωρισμένο στο Ελληνικό Δημόσιο πριν μισό αιώνα, μαζί με την πολύτιμη συλλογή βιβλίων και εγγράφων των Ιακωβάτων, ακριβώς για να λειτουργεί ως Βιβλιοθήκη. Αυτό το κτίριο, αυτός ο θεσμός, αποτελεί άμα τη όψει του ψυχικό στήριγμα για τον Ληξουριώτη, σύνδεσμο με το ένδοξο παρελθόν, φύλακα πνευματικής παρακαταθήκης, εγγυητή της  παράδοσής της στις επερχόμενες γενεές. Πώς να διανοηθείς ότι ένας τέτοιος θεσμός μπορεί να «φύγει»;
Κι όμως! Σαν να υφιστάμεθα δοκιμασία των ορίων της αντοχής μας, να που βρισκόμαστε στη θέση να προσπαθούμε πάλι, να υπερασπιστούμε κάτι αυτονόητα δικό μας. Κάτι όλο και πιο αυτονόητα δικό μας.
Και πώς να το υπερασπιστούμε; Τα ώτα των «εκείθεν Θηναίας» Κεφαλλήνων και Ελλήνων, μοιάζουν να ακούν μόνο τον ήχο της Καμπάνας του καφενείου και τα ώτα των κυβερνώντων μόνο τις λογιστικές επιταγές της Ε.Ε..
Πρέπει όμως. Οφείλουμε και για τη Βιβλιοθήκη, να κάνει ο καθένας αυτό το λίγο που μπορεί. Να διεκδικήσουμε, να παρακαλέσουμε, να γκρινιάξουμε έστω.
Μήπως έτσι κατορθώσουμε, να μη μας «συγχωνεύσουν» τη βούλησή μας για αξιοπρεπή ζωή σε αυτήν εδώ την πόλη.    

                                                                                        Ιωσήφ Λουκέρης του Βασιλείου
                                                                           Μαθητής της Φιλαρμονικής Σχολής Ληξουρίου