Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Μην πέφτετε στην παγίδα της "αδιαφορίας του Ληξουριώτη για το Τ.Ε.Ι."

Πριν ξημερώσει καλά - καλά η επομένη της συναυλίας διαμαρτυρίας για την απομάκρυνση του Τμήματος Τ.Ε.Ι. από την πόλη μας,μια "περίεργη" άποψη άρχισε να διαδίδεται διά δημοσιευμάτων, διά ψιθύρων ή και διά κραυγών: Ότι οι Ληξουριώτες δεν γέμισαν την πλατεία κατά την διάρκεια της συναυλίας, δείχνοντας έτσι αδιαφορία για το φλέγον ζήτημα της παραμονής του ΤΗΜΟ.
Το γράφω ευθέως: Όσοι παράγουν και αναπαράγουν την γνώμη αυτή, παρά τις καλές τους προθέσεις, έχουν πέσει σε μια καλοστημένη και άκρως επικίνδυνη παγίδα!   
Όλοι μας στο Ληξούρι ζούμε και "κυκλοφορούμε", όλοι μας συζητάμε με τους συμπολίτες μας και όλοι μας γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι Ληξουριώτες, από τον πρώτο ως τον τελευταίο, αγωνιούν για το θέμα του Τ.Ε.Ι.,  εκτιμούν αφάνταστα την στάση των φοιτητών που αγωνίζονται για να μείνουν στην πόλη μας και ο καθένας είναι έτοιμος να πράξει ό,τι είναι σε αυτόν δυνατό για να μην μας πάρουν το τελευταίο στήριγμα κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης της πόλης μας.
Κάποιοι φαίνεται ό,τι αντιλήφθηκαν αυτήν την αποφασιστικότητα του Ληξουριώτη και τρόμαξαν! Ακόμα αντιλήφθηκαν την ενότητα της τοπικής κοινωνίας και των φοιτητών και πάγωσαν. 
Κυρίως αντιλήφθηκαν ότι δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα για την απομάκρυνση του ΤΗΜΟ από το Ληξούρι και πρέπει να θέσουν σε ενέργεια τα "μεγάλα μέσα" για να φέρουν εις πέρας τις εντολές των ανωτέρων τους.
Έμπειροι καθώς είναι, λοιπόν, στα επικοινωνιακά κολπάκια, έστησαν το δόκανο: Επειδή ο Ληξουριώτης δεν στήθηκε μια βραδιά του Δεκέμβρη στην πλατεία για να ακούσει μια συναυλία hard rock ή την πολυλογία που έκαμα εγώ από το μικρόφωνο και έτσι "να το παίξει επαναστάτης" και να εκτονωθεί, έβγαλαν το συμπέρασμα: "Οι Ληξουριώτες αδιαφορούν για το Τ.Ε.Ι.!". 
Έτσι, επιδιώκουν να φτάσει προς κάθε αρμόδιο το μήνυμα: "Το Τ.Ε.Ι. του Ληξουριού έχει όλες τις προϋποθέσεις να μείνει στο Ληξούρι, αλλά οι Ληξουριώτες δεν το θέλουν"! 
Τι υπέροχη, καλλικρατοειδής κουτοπονηριά!!!!  Μου θυμίζει τότε, στην "αρχή του κακού", όταν έβαλαν πείσμα να καταργήσουν το Δήμο Ληξουρίου, που κάκιζαν και χλεύαζαν τους Ληξουριώτες επειδή δεν "έκλειναν δρόμους και λιμάνια" και δεν έκαναν επανάσταση.
Φίλοι μου, μην πέφτετε στις παγίδες τους! Ο Ληξουριώτης εκείνος που δεν κατεβαίνει στις "επαναστατικές" εκδηλώσεις, εκείνος που αφήνει την οργή να σιγοβράζει μέσα του και δεν την εκδηλώνει σε αμεσοδημοκρατικές παράτες, είναι ο πιο αποφασισμένος απ' όλους μας. Και στην κατάλληλη στιγμή θα το αποδείξει!

  

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Ο Γερούν, η Τραπεζική Ένωση και το κίνημα κατά των πλειστηριασμών. Του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου

Ένα απόλυτα τεκμηριωμένο και εύστοχο άρθρο του Θ. Συμβουλόπουλου. Τιμή μου να το "φιλοξενώ" στο ιστολόγιό μου: 


symvoulopoulos
Δεν πάει πολύς καιρός που οι βασικοί συντελεστές της απάτης των μνημονίων και των προγραμμάτων προσαρμογής που φτωχοποίησαν και εξαθλίωσαν τον ελληνικό λαό στην μεγάλη του πλειοψηφία επιβάλλοντας στην χώρα ιδιότυπη οικονομική κατοχή, αποδέχονται με περρίσιο θράσσος και εκ του ασφαλούς, το απεχθές έγκλημά τους.
Ενδεικτικά αναφέρω την Έκθεση της Ανεξάρτητης Υπηρεσίας Αξιολόγησης (Independent Evaluation Οffice – I.O.E.) του ΔΝΤ που είδε το φως της δημοσιότητας τον Ιούλιο του 2016 και μεταξύ άλλων επιβεβαίωνε οτι αυτό που συνέβη τον Μάιο του 2010 με την πρώτη υπαγωγή της χώρας στο καθεστώς δανειακών συμβάσεων και μνημονίων, δεν είχε ως στόχο την διάσωση της Ελλάδας, αλλά αποκλειστικό σκοπό την διάσωση της ζώνης του ευρώ, θέτοντας ως πρώτη προτεραιότητα την στήριξη και διάσωση του τραπεζικού καρτέλ της ευρωζώνης. Η έκθεση αυτή ήταν μάλιστα ιδιαίτερα αποκαλυπτική αφού όπως αναφέρει παραβιάστηκαν όλες οι καταστατικές προβλέψεις του ίδιου του ΔΝΤ, φέρνοντας προ τετελεσμένου το Διοικητικό του Συμβούλιο. Η έκθεση εδώ: http://mignatiou.com/…/up…/2016/07/IMF-REPORT-GREECE-IEO.pdf
Αλλά και ο κ. Μοσκοβισί τον Σεπτέμβριο του 2017 αναφερόμενος στο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής της Ελλάδας επεσήμανε: «Σκάνδαλο για τις δημοκρατικές διαδικασίες. Μιλώ για τις βασικές λεπτομέρειες της ζωής μιας χώρας που αποφασίστηκαν σε έναν οργανισμό κεκλεισμένων των θυρών, οι εργασίες του οποίου ετοιμάζονται από τεχνοκράτες, χωρίς τον ελάχιστο έλεγχο ενός κοινοβουλίου. Χωρίς τα μέσα ενημέρωσης να γνωρίζουν πραγματικά τι λέγεται, χωρίς σταθερά κριτήρια ή μια κοινή κατευθυντήρια γραμμή».

Την σκυτάλη πήρε ο απερχόμενος Πρόεδρος του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, όταν μιλώντας στην Επιτροπή Απασχόλησης για την πορεία της 3ης αξιολόγησης του Προγράμματος της Ελλάδας, σε ερώτηση του ευρωβουλευτή της Λαϊκής Ενότητας Νίκου Χουντή, αναφερόμενος στα μνημόνια, παραδέχθηκε ότι όλα έγιναν για να σωθούν οι ευρωπαϊκές Τράπεζες: «Είχαμε τραπεζική κρίση, δημοσιονομική κρίση, και χρησιμοποιήσαμε πολλά από τα χρήματα του φορολογούμενου, με λάθος τρόπο κατά την γνώμη μου, για να σώσουμε τις τράπεζες και ο κόσμος που επέκρινε τα πρώτα χρόνια του ελληνικού προγράμματος λέγοντας πως όλα έγιναν για τις τράπεζες, έχει κάποιο δίκαιο», δήλωσε ο Ντάισεμπλουμ.

Βέβαια σε ένα ευνομούμενο κράτος, όπου οι εγχώριοι θεσμοί, η κάθε κυβέρνηση και οι πολιτικές εξουσίες λειτουργούσαν προς όφελος του λαού και του δημόσιου συμφέροντος, τέτοιες κυνικές και ένοχες ομολογίες θα σήκωναν θύελλα αντιδράσεων, θα ενεργοποιούσαν τις συνταγματικά κατοχυρωμένες θεσμικές λειτουργίες και θα επέβαλαν ρηξικέλευθες πολιτικές αποφάσεις για την ανατροπή της επιβληθείσας κατάστασης. Σ’ ένα ευνομούμενο κράτος! Όχι όμως στην Ελλάδα της βουβής και αμέτοχης δικαιοσύνης. Όχι στην Ελλάδα της συντήρησης και της πάση θυσία αναπαραγωγής του οικονομικοπολιτικού κατεστημένου. Όχι στην Ελλάδα ενός εικονικού και υποτελούς στην συντριπτική του πλειοψηφία ελληνικού κοινοβουλίου. Αν κάτι αποδεικνύουν οι απάνθρωπες ομολογίες των «θεσμών», είναι οτι όλοι όσοι ενεπλάκησαν στην επιβολή των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων αλλά και όσοι συνεχίζουν να συνεργάζονται με τους δανειστές – εταίρους εδραιώνοντας το καθεστώς δουλοπαροικίας, εξαθλίωσης και ξεπουλήματος της χώρας, δεν μπορεί παρά να καθίστανται ένοχοι για εγκλήματα κατά του ελληνικού λαού.

Ας μην ανησυχούμε όμως. Ο κ. Ντάισεμπλουμ στην ίδια απάντηση στον κ. Χουντή μας διαβεβαίωσε ότι πλέον δεν θα ξαναβρεθούμε στην ίδια κατάσταση αφού υπάρχει η Τραπεζική Ενωση: «Γι’ αυτό και φτιάξαμε την τραπεζική ένωση τώρα. Με υψηλότερες προδιαγραφές, με καλύτερη εποπτεία, με ένα πλαίσιο εξυγίανσης διάσωσης, αν οι τράπεζες έχουν απώλειες.»

Τι είναι όμως αυτή Τραπεζική Ένωση;
Από τις 4 Νεμβρίου 2014, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανέλαβε πλήρως εποπτικές λειτουργίες και αρμοδιότητες στο πλαίσιο του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού (SSM), κάνοντας πράξη τη μεγαλύτερη διεύρυνση της εξουσίας της από την υιοθέτηση του ευρώ. Ο SSM αναλαμβάνει την αποκλειστική εποπτεία των 120 μεγαλύτερων τραπεζών της ζώνης του ευρώ.

Όπως ακριβώς ανακοινώθηκε από την ΕΚΤ, «ο SSM είναι ένα νέο σύστημα τραπεζικής εποπτείας στην Ευρώπη, το οποίο περιλαμβάνει την ΕΚΤ και τις εθνικές εποπτικές αρχές των συμμετεχουσών χωρών. Οι βασικοί του σκοποί είναι:

Η διαφύλαξη της ασφάλειας και της ευρωστίας του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, η ενίσχυση της χρηματοπιστωτικής ολοκλήρωσης και σταθερότητας, και η διασφάλιση συνεπούς εποπτείας»
Όπως είναι κατανοητό, η Τραπεζική Ένωση μέσω του SSM, δεν συγκροτήθηκε για να διαφυλάξει των φορολογούμενους πολίτες από την αλόγιστη και παράνομη αφαίμαξη των εισοδημάτων τους, αλλά αντίθετα για την προστασία και τη μονομερή διάσωση των συστημικών τραπεζών, αυτών δηλαδή που στηρίζουν την ζώνη του ευρώ, έναντι οποιασδήποτε απαίτησης. Πιό συγκεκριμένα, όποτε κρίνεται απαραίτητο σύμφωνα με τον SSM, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) θα προχωρά σε άμεση ανακεφαλοποίηση των συστημικών τραπεζών, με κάθε πρόσφορο τρόπο, συμπεριλαμβανομένου του γνωστού «bail in» ή αλλιώς κουρέματος καταθέσεων όπως συνέβη στην Κύπρο, αλλά και την διατήρηση της βιωσιμότητάς τους από την ρευστοποίηση των μη εξυπηρετούμενων (κόκκινων) δανείων στους ισολογισμούς τους, μέσω της επίσπευσης των πλειστηριασμών. 

Ακόμα, εφόσον κρίνεται απαραίτητο από τον SSM, προκειμένου να προφυλαχθεί η βιωσιμότητα της κάθε συστημικής τράπεζας, καμμία δυνατότητα δεν θα παρέχεται στον δανειολήπτη-οφειλέτη ή ακόμα και τον καταθέτη, για να προστατέψει τον εαυτό του με ένδικα μέσα που του παρέχονται από το εθνικό σύστημα δικαίου της χώρας του.

Ουσιαστικά η ΕΕ μέσω της Τραπεζικής Ένωσης, αφαιρεί κάθε δικαίωμα από τα κράτη μέλη, να διαχειρίζονται το εγχώριο τραπεζικό τους σύστημα και να προστατεύουν τα δικαιώματα των πολιτών τους από την ασυδωσία των τραπεζιτών και των διεθνών τοκογλύφων. Όλα πλέον θα ελέγχονται από τον Ενιαίο Μηχανισμό Εποπτείας της Τραπεζικής Ένωσης και οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από τον κ. Ντράγκι και την παρέα του, ερήμην των κυβερνήσεων και των εθνικών κοινοβουλίων.
Τι εννοούσε πραγματικά λοιπόν ο κ. Ντάισεμπλουμ μέσα στο ντελίριο υποκρισίας, αμετροέπειας κι αλαζονείας της απάντησής του στον κ. Χουντή; Ότι αν μέχρι σήμερα έχει δοθεί γη και ύδωρ στις τράπεζες δεν είναι τίποτε μπροστά σ’ αυτό που θα συμβεί απ’ εδώ και μπρος. Διαμήνυσε σε όλα τα κράτη μέλη και ειδικά στην νεοαποικία Ελλάδα, ότι προέχει η βιωσιμότητα των τραπεζών, έστω κι αν γίνει σε βάρος των καταθετών και των δανειοληπτών, περιφρονώντας για μία ακόμα φορά τον σεβασμό προς τον άνθρωπο. Να γιατί η Τραπεζική Ένωση και ο SSM δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο, από την θεσμική θωράκιση του τραπεζικού καρτέλ εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ ευρύτερα. Όπως ακριβώς και ο κ. Τσίπρας, θωράκισε και νομιμοποίησε θεσμικά τη μαφία της τρόικας, αναβαθμίζοντάς της σε «Θεσμούς»
Ήδη πρώτη προτεραιότητα του νέου μηχανισμού από το Νοέμβριο του 2014, ήταν να εποπτεύσει την αύξηση κεφαλαίου των τραπεζών, καθώς διαπιστωνόταν από τα τεστ αντοχής ότι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια φτάνουν τα 900 δις ευρώ στην ευρωζώνη. Σήμερα μόνο στην Ελλάδα, το ύψος των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων – δανείων των τεσσάρων συστημικών τραπεζών προς τον ιδιωτικό τομέα ανέρχεται στα 175 δις ευρώ, περίπου όσο το ΑΕΠ της χώρας. Ενόψει των νέων stress test επί των τραπεζών που θα διεξαγάγει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέσω του SSM το διάστημα Φεβρουαρίου-Μαΐου 2018, η έναρξη των πλειστηριασμών αποτελεί καταλύτη για την τρίτη αξιολόγηση και βασικό εργαλείο για τη δραστική μείωση των "κόκκινων" δανείων στην οποία είναι υποχρεωμένες οι τράπεζες. Για να είμαι ακόμα περισσότερο σαφής, ΕΚΤ και ΔΝΤ θεωρούν ως το πλέον απαραίτητο προαπαιτούμενο για την 3η αξιολόγηση την επίσπευση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών. Για τις τράπεζες, οι πλειστηριασμοί και ειδικά η ενεργοποίηση της πλατφόρμας διεξαγωγής των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών θα κρίνουν το κατά πόσον θα βγουν αλώβητες από τα επερχόμενα stress tests ή θα οδηγηθούν σε νέα ανακεφαλαιοποίηση, με όρους BRRD που θα έπλητταν και τους καταθέτες.
Το κίνημα κατά των πλειστηριασμών και η σημασία του.
Μοναδικό σοβαρό εμπόδιο στην περαιτέρω καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και στην προστασία του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της κατοικίας και της ιδιοκτησίας, είναι το κίνημα κατά των πλειστηριασμών. Το κίνημα, που από το 2013 απέτρεψε την διεξαγωγή πλειστηριασμών και Α’ κατοικίας δίνοντας ανάσα αξιοπρέπειας και παράταση ζωής σε χιλιάδες δανειολήπτες που βρέθηκαν ανοχύρωτοι μπροστά από τις επιδιώξεις της τραπεζικής μαφίας και των υπερκρατικών και εγχώριων συνεργατών τους. Το κίνημα, που ανάγκασε τους συλλόγους των συμβολαιογράφων να απέχουν από τους πλειστηριασμούς, και τελικά να λειτουργούν ως κυματοθραύστης των αντιδράσεων τους.
Έτσι, στην ομιλία του στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ο υπ. Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος μεταφέροντας και τις αφόρητες πιέσεις του κ. Ντράγκι από το Eurogroup της 6ης Νοεμβρίου, και εμπρός από την κατάρρευση του νέου success story της κυβέρνησης Τσίπρα για την εξοδο από τα μνημόνια, εξέπεμψε "σήμα κινδύνου" για τους πλειστηριασμούς, επισημαίνοντας «ότι πρέπει να ξεκινήσουν άμεσα για τα μεγάλα ακίνητα, διαφορετικά θα υπάρχει θέμα με τα stress tests του SSM και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.» Ταυτόχρονα σε αγαστή συνεργασία οι τράπεζες με τους «θεσμούς» και την ελληνική κυβέρνηση, με την τελευταία να αναλαμβάνει σαφή δέσμευση απέναντι στους διαπλεκόμενους συμβολαιογράφους για την προστασία των πλειστηριασμών και υπερθεματίζοντας στην θέση του κ. Τσακαλώτου, ανακοίνωσε μέσω του υπ. Δικαιοσύνης κ. Κοντονή, του αναπληρωτή υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Τόσκα και του υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ κ. Λιάκου, την ανάληψη νομοθετικής πρωτοβουλίας που θα προβλέπει, την αυτεπάγγελτη δίωξη για τη διατάραξη των πλειστηριασμών και την ενίσχυση των μετρων ασφαλείας στα Ειρηνοδικεία Αθήνας, Θεσσαλονίκης και όπου αλλού στην περιφέρεια κριθεί αναγκαίο. Η κυβέρνηση χωρίς δεύτερη κουβέντα, στην εξυπηρέτηση των αλλότριων συμφερόντων, των πιό αδίστακτων κυκλωμάτων της τραπεζοκρατίας και της διεθνούς οικονομικής ελίτ.
Όμως ο φόβος μπροστά από την κοινωνική αντίδραση και ταυτόχρονα το τυράκι για την κοινωνία προς ενεργοποίηση της μηχανικής του κοινωνικού αυτοματισμού, είναι η δήλωση προθέσεων του προέδρου της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών «ότι οι τράπεζες έχουν συντονίσει τα σχέδιά τους για να διασφαλίσουν ότι στους πρώτους γύρους πλειστηριασμών δεν θα περιλαμβάνονται κατοικίες με αξία χαμηλότερη των 300.000 ευρώ.» Σε ένα κρεσέντο ψευδεπίγραφου αριστερού προοδευτισμού ο κ. Τσακαλώτος απευθυνόμενος στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ τροφοδοτώντας με το ίδιο επιχείρημα τους βουλευτές του κόμματος και ρίχνοντας νερό στον μύλο του διαίρει και βασίλευε δήλωσε: ...«ότι η προστασία που υπάρχει τώρα για ακίνητα έως 300.000 ευρώ είναι επαρκής και περαιτέρω προστασία δεν είναι ούτε κοινωνικά δίκαιη, ούτε προοδευτική.»
Προσπαθούν δηλαδή να περάσουν στον κόσμο, οτι δεν θα εκπλειστηριαστούν ακίνητα των αδύνατων κοινωνικά στρωμάτων κι ότι οι πλειστηριασμοί τουλάχιστον σε πρώτη φάση θα αφορούν τις πιό εύρωστες κοινωνικές ομάδες που κατατάσσονται στους στρατηγικούς κακοπληρωτές. Τώρα το ότι νεόδμητο ακίνητο της τάξης των 300.000 ευρώ μπορουσε να αποκτηθεί εύκολα την εποχή του αβασάνιστου εγκλωβισμού στον δανεισμό από μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, δεν πρέπει να μας απασχολεί. Το με ποιό κριτήριο συμπολίτες μας που ακόμα κι αν ανήκαν σε πιό εύρωστες κοινωνικές ομάδες, καταστράφηκαν οικονομικά και χωρίς δική τους υπαιτιότητα στα χρόνια της κρίσης, επίσης δεν πρέπει να μας απασχολεί. Με ποιό κριτήριο κατατάσσεται κάποιος στους στρατηγικούς κακοπληρωτές , όταν η απρόοπτη και απρόβλεπτη αλλαγή συνθηκών, του επέβαλαν ως προτεραιότητα την προσωπική επιβίωση και την αναγκαστική αθέτηση πληρωμών, πάλι δεν πρέπει να μας απασχολεί.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, οτι οι υπερεθνικοί «Θεσμοί», οι Τράπεζες και η κυβέρνηση, έχουν εγκαθιδρύσει καθεστώς ανομίας, αγυρτείας και λεηλασίας της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία, οτι με την υπαγωγή στο καθεστώς δανειακών συμβάσεων και μνημονίων, εγκαθιδρύθηκε στην χώρα ένα παρασύνταγμα πέρα και πάνω από κάθε έννοια εθνικού και διεθνούς δικαίου προς εξυπηρέτηση των άνομων συμφερόντων των δανειστών, της εγχώριας οικονομικής ολιγαρχίας και των πολιτικών δεκανικιών τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι με κάθε αξιολόγηση γίνεται ακόμα ένα βήμα προς το βάθεμα της οικονομικής κατοχής, την διάλυση της υπόστασης της χώρας, και την περαιτέρω φτωχοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το κίνημα κατά των πλειστηριασμών δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα του διαχωρισμού των περιουσιών και μόνο στην υπεράσπιση μιας απροσδιόριστης και θολής λαϊκής κατοικίας. Ακόμα και ο πλειστηριασμός μεγάλης περιουσίας που αποδεδειγμένα έχει αποκτηθεί με αδιαφανείς διαδικασίες και είναι προϊόν μαύρου και αδιαφανούς χρήματος, πρέπει να αποτραπεί. Γιατί ακόμα κι έτσι να είναι, ποιά δικαιοσύνη που σέβεται τον εαυτό της και υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον μπορεί να νομιμοποιεί και να επιτρέπει την αρπαγή ιδιωτικής περιουσίας από τον έναν απατεώνα, στα διεθνή κυκλώματα του τραπεζικού καρτέλ;! Ποιά δικαιοσύνη και ποιό σύνταγμα επιτρέπει σε μια κυβέρνηση να εξαντλεί την εκτελεστική της εξουσία, στην υπεράσπιση των συμφερόντων του διεθνούς παρασιτικού κεφαλαίου;!
Το κίνημα κατά των πλειστηριασμών, δεν καλείται με την δράση του να αποδώσει δικαιοσύνη. Δεν είναι ο ρόλος του να μπεί στην διαδικασία καλού και κακού πλειστηριασμού. Αντίθετα, πρέπει οριζόντια να αναδείξει το καθεστώς δήμευσης και ξεπουλήματος της ιδιωτικής περιουσίας, ως αποτέλεσμα εγκαθίδρυσης της κατοχικής επιτροπείας στην ελληνική επικράτεια. Πρέπει να διαμηνύσει προς κάθε κατεύθυνση, οτι η λεηλασία και η αρπαγή της ιδιωτικής περιουσίας του ελληνικού λαού, σε συνθήκες δημευτικής φορολογίας και άγριας περικοπής εισοδημάτων, συνιστά κατάφωρη παραβίαση θεμελιωδών συνταγματικών διατάξεων (άρθρα 2, 17, 21, και 25) και ότι όποια περιουσία δημεύτηκε, πρέπει να επιστραφεί αμέσως μετά την ανατροπή των συνθηκών της προκλητικής υπερεθνικής ασυδωσίας. Ακόμα οτι η απόδοση δικαιοσύνης, δεν μπορεί να εκπορεύεται από το παρασύνταγμα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα προκειμένου η ιδιωτική περιουσία να περάσει σε ξένα χέρια και σε μεγαλύτερους και απεχθέστερους γύπες της αγοράς. Αλλά ότι μπορεί να λειτουργήσει απρόσκοπτα και κοινωνικά δίκαια επιτρέποντας την λειτουργία πλειστηριασμών προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας και του δημόσιου συμφέροντος, μόνο μετά την απεξάρτηση και τον απεγκλωβισμό απο την θηλειά της διεθνούς επιτροπείας και της οικονομικής κατοχής.
Με αυτή την έννοια, το κίνημα των πλειστηριασμών, πέρα από την προσφορά του στην αποτροπή αρπαγής της κάθε ιδιωτικής περιουσίας, μπορεί να αποτελέσει τον σοβαρότερο, λαϊκής βάσης αντίπαλο, στην κατάρρευση του σχεδιασμού επιτυχίας της 3ης αξιολόγησης, που φαίνεται να έχει συμφωνηθεί από ΕΚΤ, ΔΝΤ, τράπεζες και κυβέρνηση. Γιατί κάθε αξιολόγηση, σημαίνει περαιτέρω βάθεμα της κρίσης, σημαίνει ένα ακόμα βήμα προς την ολική και ανεπίστρεπτη καταδίκη της χώρας και του λαού της, σε μόνιμη μνημονιακή κατοχή. Το κίνημα κατά των πλειστηριασμών, οφείλει να κατανοήσει πως δύναται να προκαλέσει δραματικές πολιτικές εξελίξεις, συμβάλλοντας με τον τρόπο του στον διαρκή και μαραθώνιο αγώνα μιας παλλαϊκής αντίστασης απέναντι στις επιλογές του άκρατου νεοφιλελευθερισμού.
Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν!

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

Το Ε.ΠΑ.Μ. πέθανε, ο αγώνας του ΖΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....

Πέστε λοιπόν στον ήλιο νά ’βρει έναν καινούριο δρόμο
Tώρα που πια η πατρίδα του σκοτείνιασε στη γη
Aν θέλει να μη χάσει από την περηφάνια του
    Οδυσσέας Ελύτης

Ένας πολιτικός χώρος, που προσπάθησε να δώσει πνοή, πολιτική υπόσταση και οργάνωση στο "κίνημα των πλατειών", αυτο - εξουδετερώθηκε.
Ένα εν δυνάμει Μέτωπο, που πρώτο μίλησε για κατοχή της Ελλάδας από την Ε.Ε. και καλούσε τον λαό σε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, παραδόθηκε αμαχητί. 
Ένα κόμμα, που βασίστηκε στον κάποτε αγέρωχο και ασυμβίβαστο λόγο του ιδρυτή του, προδόθηκε από την ίδια την ηγεσία του.
Το κάποτε αντισυστημικό λόγω, έργω και διανοία Ε.ΠΑ.Μ. του Δημήτρη Καζάκη, δειλιάζοντας κατέθεσε τα όπλα στα πόδια του χειρότερου εκπροσώπου του συστήματος, της Τηλεόρασης.
Έναντι πινακίου ολίγης τηλεοπτικής προβολής, το Ε.ΠΑ.Μ., "σαν έτοιμο από καιρό", πρόθυμα  έδωσε το άγιον τοις κυσί και  έβαλε τους μαργαρίτας έμπροσθεν των χοίρων και τις ιερές Ιδέες της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας,  που κάποτε πρέσβευε, έμπροσθεν του Αιμίλιου Λιάτσου.
Ας μη χαρούν όμως οι νεοφιλελέδες όλων των αποχρώσεων. Τέτοιες Ιδέες ακόμα και αν προδοθούν δεν σβήνουν
Οι αγνοί αγωνιστές, οι όντως πολιτικά σκεπτόμενοι, οι πραγματικοί δημοκράτες και πατριώτες στους κόλπους του Ε.ΠΑ.Μ., αντέδρασαν δυναμικά στην "τηλεοπτική επέλαση", στην γελοιοποίηση  και στην αποχαύνωση του κινήματος που πίστεψαν. Και, όπως ήταν επόμενο, δέχθηκαν μια "περιποιημένη" διαγραφή, πλήρη παλαιοκομματικού ύφους και ήθους, αφού πρώτα λοιδορήθηκαν και συκοφαντήθηκαν, από τους πρώην συναγωνιστές τους και περισσότερο από τον πρώην ηγέτη τους, με τον "παλιό καλό" αυριανιστικό τρόπο
Έφυγαν όλοι με το κεφάλι ψηλά, έτοιμοι για νέους αγώνες, μακριά από την αποφορά της προχωρημένης σήψης του Ε.ΠΑ.Μ.. Έτοιμοι να υπερασπιστούν, να κρατήσουν ζωντανή την Ιδέα που αυτοί πρώτοι απ' όλους πίστεψαν και στήριξαν.
Μαζί τους κι εγώ, υπερήφανος για έναν ακόμα καυγά, που θα μου επιτρέψει  να "μείνει η σκέψη μου υψηλή". 
Μακριά από την μιζέρια και την δυσωδία του συστήματος της τηλεδικτατορίας, ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ.   
Στο παρακάτω σύνδεσμο η "Πολιτική Δήλωση ρήξης με το Ε.ΠΑ.Μ." , διαφωτιστική για όσα μας οδήγησαν εκτός Ε.ΠΑ.Μ. και εντός πραγματικών αγώνων για την δική μας Πατρίδα.....

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Θέμης Συμβουλόπουλος: Περί Μετωπικής Συμπόρευσης

Το κείμενο είναι επικαιροποίηση παλαιότερου κειμένου για το ζήτημα του Μετώπου και επικαιροποιήθηκε με αφορμή το επιχειρούμενο άνοιγμα διαλόγου από την μεριά της ΛΑΕ, για το αν το ΕΠΑΜ χωράει στο ΜΕΤΩΠΟ.

Πολλές οι φωνές σήμερα για ενότητα και δημιουργία Μετώπου.

Όμως:
Τι πρέπει να εξυπηρετεί, να ωφελεί αυτή η ενότητα; Μια απλή συνεργασία ή συμπόρευση διάφορων σχημάτων απλά για να παραταχθεί μπροστά στους πολίτες ένα ακόμα συνεργατικό σχήμα, δημιουργώντας την αίσθηση ή την ψευδαίσθηση της συμπαράταξης και της ενότητας που επιτεύχθηκε σε συναντήσεις σε κλειστά γραφεία διαπραγματεύσεων; Μπορούν τέτοιες συμφωνίες να ενώσουν τον λαό μας, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα πλατύ πλειοψηφικό ρεύμα αντιμετώπισης της πιο βάρβαρης νεοφιλελεύθερης πολιτικής και της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας;

Σήμερα περισσότερο παρά ποτέ, καθοριστικό στοιχείο της σημερινής πολιτικής κατάστασης είναι η ολοκληρωτική απαξίωση από την κοινωνία και τον λαό του πολιτικού συστήματος, των ιδεολογιών και των πολιτικών συστημάτων του με βάση τα οποία επιβίωνε μέχρι τώρα. Αν εξαιρέσει κανείς ένα 20 με 30% των ψηφοφόρων που έχουν ταυτιστεί με τους κομματικούς μηχανισμούς και τα κόμματα γενικά, ο υπόλοιπος κόσμος έχει αναπτύξει απέχθεια, αναφυλαξία απέναντι σε κάθε νέο σωτήρα που γεννιέται απλά για να του τάξει ή να διαχειριστεί απλά την δυσαρέσκειά του.

Όλος ο υπόλοιπος λαός έχει αναπτύξει ισχυρά αρνητικά αντανακλαστικά ενάντια στους επίσημους κομματικούς μηχανισμούς δεξιάς και αριστεράς που θεωρεί -και δικαίως- ότι τον πρόδωσαν και τον έσυραν στη σημερινή κατάσταση. Εξ' άλλου φροντίζει η οξύτητα της κρίσης γι' αυτό. Το ότι ακόμα κάποιοι θα ψηφίσουν παλιούς σχηματισμούς και κόμματα σε καθεστώς ωμών εκβιασμών πίεσης και εξαπάτησης αλλά και την καλλιέργεια της ήττας, δεν αναιρεί του λόγου το αληθές.

Άρα σε τι πρέπει να συνίσταται η αναγκαιότητα της ενότητας του λαού και όχι της ενότητας των κάθε λογής κομματικών σχηματισμών και που πρέπει να εδράζεται; Μπορούν σήμερα οι ενώσεις κομμάτων και σχημάτων να διευκολύνουν πραγματικά την ενότητα του λαού μας, αν δεν ξεκαθαρίσουν ορισμένα απλά πραγματάκια και ιδίως όταν δεν αναδεικνύουν το πιο επίδικο ζήτημα που είναι η υπεράσπιση της πατρίδας; Πολύ περισσότερο όταν κανένα υπαρκτό σχήμα ή θεωρία δεν προτάσσει σήμερα την αυτοτελή ενότητα του λαού μακριά από δεξιές και αριστερές ιδεοληψίες και δόγματα που τον διαιρούν; Προφανώς όχι.

Υπάρχει σήμερα η ανάγκη υπεράσπισης της πατρίδας; Όσο ποτέ άλλοτε. Και τι σημαίνει υπεράσπιση της πατρίδας από την μεριά του λαού; Σημαίνει μονομερής διαγραφή του χρέους, έξοδος από την ευρωζώνη και τη ΕΕ, καταγγελία των δεσμεύσεων και των δανειακών συμβάσεων, με στόχο την κατάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας και σκοπό την θεμελίωση της δημοκρατίας στην χώρα. Γίνεται να υπάρξει πιο ενωτικός χαρακτήρας προταγμάτων, πιο διαχρονικά επίκαιρος στόχος από αυτόν; Σίγουρα όχι.

Αυτή η ενότητα, δεν μπορεί να προκύψει από τους περιορισμούς των κομματικών ισορροπιών, και από όποια συμπόρευση στα χαρτιά, που δεν θεμελιώνει, δεν εξασφαλίζει την προσπάθεια της συγκρότησης του κατακερματισμένου και αποσαθρωμένου κοινωνικά λαού, του λαού που αδυνατεί να συνειδητοποιήσει την κατάρρευση της εθνικής του ταυτότητας, σε συλλογικό κοινωνικοπολιτικό υποκείμενο. Ακόμα κι αν ο όποιος αυτός συνδυασμός ή συμπόρευση επιτύχει την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση. Μια από τα ίδια. Θα καταρρεύσει εντός μικρού μελλοντικού χρονικού διαστήματος.

Επομένως κάθε λογική Μετωπικής Συμπόρευσης, αν δεν αποκτήσει παλλαϊκά χαρακτηριστικά, αν δεν αγκαλιάσει τον πολύχρωμο κοινωνικοπολιτικό καμβά της ετυμηγορίας του ΟΧΙ, αν δεν δώσει με συνέπεια την μάχη για την ενότητα του λαού μέσα αλλά και κυρίως έξω από το κοινοβούλιο, αν δεν δώσει την πρωτοβουλία σε συλλογικότητες και κοινωνικούς φορείς από τα κάτω και ιδίως αν δεν τσακίσει εκ των προτέρων κάθε λογική κομματικών ισορροπιών και περιορισμών στην πάλη του, νομοτελειακά θα αποτύχει. Δεν μπορεί καν να υπάρξει παρά μόνο σαν καρικατούρα κοινοβουλευτικών συνδυασμών, σε μια εποχή όπου το κοινοβούλιο λειτουργεί σαν μηχανισμός μαζικής εκποίησης των κοινωνικών και εθνικών δικαιωμάτων του λαού.

Επικαιροποιώντας,  είναι αναγκαίο να κατανοηθεί ότι:

Η ηγεσία αλλά και η βάση του ΕΠΑΜ έχει εξ’ αρχής ξεκαθαρίσει τόσο με την σαφή ρητορική της όσο και με τις πράξεις και δράσεις της, οτι απέναντι σε αυτήν την διαμορφωμένη κατάσταση, κύριο μέλημα πρέπει να είναι η αναζήτηση της πλέον πρωταρχικής μορφής συγκρότησης του συλλογικού υποκειμένου. Και αυτό δεν είναι άλλο από το υποκείμενο «έθνος-λαός». Ο λαός ως το λίκνο συγκρότησης ή επανασυγκρότησης των κοινωνικών τάξεων και ειδικά της εργατικής τάξης μέσα στον ίδιο τον λαό. Για να αναδειχθούν και ν’ αποκτήσουν οι τάξεις ταυτότητα.

Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί αν δεν καλλιεργηθεί και αναδειχθεί η οργανική σχέση ανάμεσα στο έθνος, την πατρίδα και τις τάξεις. Όπου έθνος είναι η δημοκρατική κατάκτηση των αγώνων του λαού ενάντια σε κάθε μορφή τυραννίας και αποτελεί ή αποτελούσε μέχρι τις μέρες μας που γίνεται προσπάθεια να αποσυντεθεί, την ιστορική μήτρα των κοινωνικών τάξεων.

Και για να μιλήσουμε με Μ/Λ λογική, μιας και φαίνεται ότι αυτό ενδεχομένως να βοηθά στην κατανόηση της κοινωνικής πραγματικότητας στους χώρους της αριστεράς.

Γενικά, η ταξική συνείδηση εξαρτιέται από το νόμο της αλληλοσυμπληρούμενης και αλληλοαποκλειόμενης πλευράς της βασικής αντίφασης κάθε κοινωνικού καθεστώτος. Για όσο καιρό η αλληλοσυμπληρούμενη πλευρά είναι ισχυρότερη, π.χ. όταν το κεφάλαιο και η μισθωτή εργασία βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία και συντελούν αλληλοεπιδρώμενα στην καπιταλιστική παραγωγή, η ταξική συνείδηση βρίσκεται σε λήθαργο, και μένει απαρατήρητη. Ο καθένας φροντίζει τον εαυτό του και ο θεός όλους. Και όταν ισχύει η αλληλοσυμπληρούμενη πλευρά της βασικής αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την μισθωτή εργασία, ανάμεσα στην κυρίαρχη τάξη και την εργατική τάξη, τότε ισχύει αυτό που διαπίστωναν οι Μαρξ και Έγκελς: «Οι αντιλήψεις της άρχουσας τάξης είναι οι κυρίαρχες αντιλήψεις». Αυτό σημαίνει ότι η κυρίαρχη ιδεολογία που διαπερνά οριζόντια όλες τις τάξεις, είναι η ιδεολογία της άρχουσας τάξης. Η ταξική συνείδηση αποκτιέται μονάχα σε στιγμές όπου το σύνολο της αστικής τάξης δεν μπορεί να κυβερνήσει και το σύνολο της εργατικής τάξης δεν θέλει να πια να υποτάσσεται στις κυρίαρχες παραγωγικές σχέσεις.

Σε αυτήν ακριβώς την συνθήκη βρισκόμαστε σήμερα. Αυτή την κοινωνική συνείδηση πρέπει  σήμερα να ενισχύσουμε ακόμα περισσότερο, μιας και η συντριπτική πλειοψηφία όχι μόνο της λεγόμενης εργατικής τάξης αλλά όλου του λαού μας, δεν θέλει πια να κυβερνιέται από την πολιτική και οικονομική ολιγαρχία, και η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία δεν μπορεί πλέον να κυβερνήσει εξυπηρετώντας την αλληλοσυμπληρούμενη πλευρά της βασικής αντίθεσης του κοινωνικού καθεστώτος. Σε αυτό το πλαίσιο, δηλαδή σε αυτή την αναδυόμενη πλέον συνείδηση, δεν εντάσσονται μόνο όσοι έχουν αριστερές καταβολές, αλλά το σύνολο των τάξεων ανεξαρτήτως πολιτικοποίησης και κομματικής τοποθέτησης. Και άρα δεν μπορεί παρά να συμπεριλαμβάνει ολόκληρο το εποικοδόμημα του κοινωνικο - οικονομικού σχηματισμού, δηλαδή του έθνους που σήμερα καλείται να ενσωματώσει την ταξική και κοινωνική συνείδηση ανακαλύπτοντας τον εαυτό του. Να την ανυψώσει σε εθνική συνείδηση. Με άλλα λόγια, να εφάψει για τον εαυτό του και στο σύνολό της την αλληλοαποκλειόμενη πλευρά της βασικής αντίθεσης του κοινωνικού καθεστώτος.

Σήμερα αυτή η αδιαμφισβήτητη συνθήκη, δεν εδράζεται όπως παραπλανημένα συνεχίζουν να θεωρητικολογούν οι σύντροφοι στον χώρο της αριστεράς ανάμεσα στα δίπολα: αριστερά - δεξιά, πατριωτική διεθνιστική αριστερά - ξενόδουλη δεξιά, και στο καπιταλισμός – σοσιαλισμός. Εδράζεται αδιαφιλονίκητα στο μοναδικό και κυρίαρχο δίπολο: Κατοχή - Ανεξαρτησία. Στο δίπολο: δουλοπαροικία του χρέους - εθνική και λαϊκή κυριαρχία. Τελικά, στο δίπολο δημοκράτης - πατριώτης, που αντιλαμβάνεται και βιώνει σε κάθε πτυχή της κοινωνικής πραγματικότητας το καθεστώς κατοχής που επιβλήθηκε από τους υπερεθνικούς οργανισμούς και την νεοφεουδαρχία του χρηματοπιστωτικού τραπεζικού συστήματος, και στους κάθε λογής κατσαπλιάδες και νεοδωσίλογους της παρασιτικής ολιγαρχίας και στους συνεργάτες τους, που βάλθηκαν να ξεκληρίσουν την ίδια την χώρα.

Αν θέλουμε λοιπόν να συζητάμε για Μέτωπο, αν θέλουμε να συμβάλλουμε στην δημιουργία μιας πραγματικής μετωπικής συμπόρευσης, δεν μπορούμε παρά να γνωρίζουμε, ότι αυτό μπορεί να συγκροτηθεί μόνο στο βαθμό που θα εκφράσει την πανενθνική ενότητα, μέσα από τους αγώνες για κοινωνικά δικαιώματα και δημοκρατία. Διεκδικώντας λαϊκή κυριαρχία και εθνική αυτοδιάθεση, για να κατακτήσουν όλες σήμερα οι καταπιεζόμενες τάξεις, την πολιτική τους ηγεμονία στην ίδια τους την πατρίδα.

Αυτή ήταν και η πολιτική παρακαταθήκη του ΕΑΜικού κινήματος, αυτό έχουμε χρέος να αναβιώσουμε στους σύγχρονους όρους κατοχής της πατρίδας μας


Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Χαράλαμπος Α. Μακρής: Λίγα λόγια για την φετινή συναυλία της Φιλαρμονικής Σχολής Ληξουρίου

Έχοντας το “προνόμιο” τα Επτάνησα να μη βρίσκονται κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό, βρήκε πρόσφορο έδαφος να εξελιχθεί ένας θαυμαστός μουσικός πολιτισμός που βασίστηκε κυρίως στις ανταλλαγές με την κουλτούρα της γειτονικής Ιταλίας, συνδυάστηκε με την ντόπια λαϊκή και εκκλησιαστική μουσική και σχετίστηκε, κυρίως κατά τον 19ο αιώνα, με την όπερα.
Η Επτανησιακή Μουσική θα πρέπει να αντιμετωπίζεται και ως ιστορικό – κοινωνικό φαινόμενο μοναδικό ίσως στον ευρωπαϊκό χώρο. Αρκεί να φανταστεί κανείς ότι στην Κέρκυρα των 30.000 κατοίκων των αρχών του 19ου αιώνα παιζόταν συστηματικά όπερα ήδη από το 1771, πριν καν φτάσει στο νησί το πρώτο τυπογραφείο με τους Γάλλους το 1798. Το φαινόμενο αυτό συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα και το ξέσπασμα των πολέμων, με τις παραστάσεις να περιοδεύουν και στα υπόλοιπα νησιά πριν πάνε στην ενδοχώρα για να πάρουν το δρόμο της εγγύς ανατολής.
 Όπως υποστηρίζει ο μεγάλος μελετητής της ελληνικής μουσικής Γεώργιος Λεωτσάκος, η αγάπη για την μουσική σίγουρα ξεκίνησε και καλλιεργήθηκε από μια άρχουσα τάξη με σαφώς μεγαλύτερο αυτοσεβασμό και επίγνωση από την αντίστοιχη του ελλαδικού χώρου. Όμως αυτή η για πολλούς αριστοκρατική συνήθεια αγκαλιάστηκε από τα ευρύτατα λαϊκά στρώματα και έγινε λαϊκό είδος. Έτσι διαμορφώθηκε μουσική συνείδηση στην πλατιά μάζα του κόσμου που έστω και με αυτόν τον τρόπο καλλιεργήθηκε πνευματικά.
Όπως υποστηρίζει σε σχετικό δοκίμιό του ο επιφανής μουσικολόγος Κωνσταντίνος Καρδάμης, στρατιωτικές μπάντες και διάφοροι μπαντιστικοί σχηματισμοί λάμβαναν μέρος στις δημόσιες τελετές στις πόλεις των Επτανήσων ήδη από την περίοδο των Δημοκρατικών Γάλλων και συνεχίστηκε καθόλη τη διάρκεια της Βρετανικής Προστασίας. Ήταν όμως η ανάγκη για μάθηση που ώθησε τους νέους του Ληξουρίου να ιδρύσουν περί το 1836 (ίσως και λίγο παλαιότερα) τη Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου με πρωτεργάτη τον μετέπειτα αρχιμουσικό της και ριζοσπάστη συνθέτη Πέτρο Ι. Σκαρλάτο. Ήταν το όραμα του Νικολάου Χαλικιόπουλου Μάντζαρου να ιδρύσει στην πατρίδα του μουσικοπαιδαγωγικό οργανισμό ανάλογο του φημισμένου ναπολιτάνικου Ωδείου San Pietro a Majella ώστε να δημιουργηθεί στην Κέρκυρα η Φιλαρμονική Εταιρεία Κέρκυρας το 1840. 
 Τα δύο αυτά μουσικοπαιδαγωγικά ιδρύματα, πρωτοπόροι και πρωτεργάτες στον ελληνικό χώρο, συνεχίζουν έως και σήμερα το έργο τους και, συνεπικουρούμενα από τα πολυάριθμα ανάλογα σωματεία που ξεπήδησαν τα επόμενα χρόνια (Φιλαρμονική Εταιρεία Λευκάδας το 1856, Φιλαρμονική Εταιρεία “Μάντζαρος” το 1890, Ωδείον Κερκύρας το 1894, Φιλαρμονική Ιθάκης το 1904 οι κυριότερες σχολές) μαζί με την προϋπάρχουσα Φιλαρμονική Κατασταρίου Ζακύνθου που εμφανίζεται ως μπάντα το 1816 και στην πορεία του χρόνου μετεξελίχθηκε κι αυτή σε μουσικοπαιδαγωγικό οργανισμό, συντήρησαν τη φλόγα της μουσικής παιδείας και ανέθρεψαν μια σημαντική γενιά Ελλήνων συνθετών που διέπρεψαν στον ελληνικό χώρο και στο εξωτερικό: Σπυρίδων Ξύνδας, Ιωσήφ Καίσαρης, Σπυρίδων Καίσαρης, Παύλος Καρρέρ, Διονύσιος Λαυράγκας, Γεώργιος Λαμπίρης, Σπυρίδων – Φιλίσκος Σαμάρας και άλλοι πολλοί που έβαλαν τη δική τους σφραγίδα στη μουσική ζωή και εκπαίδευση.
Η φετινή θερινή συναυλία της Φιλαρμονικής Σχολής Ληξουρίου αποτελεί φόρο τιμής στους μεγάλους αυτούς καλλιτέχνες επ' ευκαιρία τριών σημαντικών επετείων που σημαδεύουν τη φετινή χρονιά:
1. 150 χρόνια από το ανέβασμα της πρώτης ελληνικής όπερας, του θρυλικού “Υποψήφιου Βουλευτή” του Σπυρίδωνος Ξύνδα (Κέρκυρα, Οκτώβριος 1867).
2. 100 χρόνια από τη διέλευση στην αιωνιότητα του μεγάλου μουσουργού και πρωτεργάτη του βερισμού, του “μουσικού ρεαλισμού”, Σπυρίδωνα – Φιλίσκου Σαμάρα (Αθήνα, 7 Απριλίου 1917),
 3. και 160 χρόνια από τότε που ο εθνικός μας ποιητής, ο άνθρωπος που θεμελίωσε την νεοελληνική γραμματεία “...εμπήκε στη βαρκούλα να πάει στην ξενιτιά...”.
Η ενασχόληση με την επτανησιακή μουσική όμως δεν σταματά εδώ. Ήδη η Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου επιχειρεί την αναβίωση των έργων του Πέτρου Ι. Σκαρλάτου φιλοδοξώντας το 2018 να αποτελέσει έτος Σκαρλάτου. Για το λόγο αυτό καλούμε την τοπική αυτοδιοίκηση, όλους τους φιλόμουσους και φιλίστορες συμπολίτες μας και όσους ενδιαφέρονται για την διατήρηση της ιδιαίτερης παράδοσης του τόπου μας να σταθούν στο πλευρό μας για την επίτευξη του στόχου αυτού.
                                                                                                       Χαράλαμπος Α. Μακρής
                                                                                       Αρχιμουσικός Φιλαρμονικής Σχολής Πάλλης


Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Ο ΠΑΚΗΣ Ο ΣΑΚΗΣ Ο ΚΟΚΟΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Η ιστορία είναι γνωστή: Το πρωί της 21ης Απριλίου 1967, ο τότε Βασιλιάς Κωνσταντίνος (ο σκωπτικά επονομαζόμενος και «Κοκός») δέχθηκε την αιφνιδιαστική επίσκεψη των πραξικοπηματιών, οι οποίοι του ζήτησαν να ορκίσει την κυβέρνηση της δικτατορίας, που μόλις είχε επιβληθεί. Ο Κωνσταντίνος – Κοκός, δεν σεβάστηκε ούτε καν την προσωπική του τιμή και έσπευσε να υποταχθεί «εις τας διαταγάς» των συνταγματαρχών. Επειδή δε, η υποταγή του Ανώτατου Άρχοντος στους πραξικοπηματίες έπρεπε να είναι πανηγυρική, μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης, πραξικοπηματίες και Κωνσταντίνος φωτογραφήθηκαν με κάθε επισημότητα.  Αργότερα, ο Κωνσταντίνος θα προέβαλε ως αστεία δικαιολογία για την πειθήνια υποταγή του, ότι στην φωτογραφία εκείνη …. δεν χαμογελούσε, στέλνοντας έτσι ένα μήνυμα δυσαρέσκειας στον ελληνικό λαό.

Πενήντα χρόνια μετά, ο σημερινός «Ανώτατος Άρχων», ο Προκόπης – Πάκης Παυλόπουλος, δέχθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο την επίσκεψη ενός γκροτέσκο ζεύγους, του Σάκη (ερωτικώς επονομαζομένου και “Sakiiiiiiiii” και της   κυρίας του, της Κάτιας (προφανώς εκ του «Κατίνα»). Η επίσκεψη αυτή δεν ήταν καθόλου αιφνιδιαστική. Όχι, ο Πάκης δεν έχει την δικαιολογία του αιφνιδιασμού, όπως ο Κοκός. Ο Πάκης είχε ενημερωθεί για την επίσκεψη του ζεύγους. Είχε ενημερωθεί ότι επειδή δεν πήγε στον γάμο του Sakiiiiiii με την Κατίνα, όπου είχε προσκληθεί από τους κουμπάρους Βαρδινογιαννέους (ως γνωστόν τον μεγάλο χαμό πάντα τον κάνει ο compare), έπρεπε να δείξει την υποταγή του στην τηλεδικτατορία, που χρόνια τώρα έχει επιβληθεί στην χώρα μας, δεχόμενος τους γερασμένους νεόνυμφους, όχι στο σπίτι του, αλλά στο Προεδρικό Μέγαρο.
Ο Πάκης δεν έψαξε να βρει ούτε κάποια πρόφαση για να αρνηθεί την γελοιότητα. Έσπευσε να καλοδεχτεί αυτούς τους νέους πραξικοπηματίες, σαν ένα ανθρωΠάκι, που τρέμει μπροστά στον οικονομικά ισχυρότερό του.
Και αυτή η υποταγή έπρεπε να είναι πανηγυρική. Γι αυτό και πάλι ελήφθη «αναμνηστική» φωτογραφία
Με τα χέρια σταυρωμένα ο Πάκης, όπως και ο Κοκός, στέκει ανάμεσα στον Σάκη και την Κατίνα του. Με μία διαφορά: Ο καημένος ο Πάκης χαμογελά! Χαμογελά με ένα λιγωμένο χαμόγελο, σαν εκείνο των θαυμαστριών του Sakiiiiii που δεν πιστεύουν ότι είχαν την τύχη να βρεθούν στο πλάι του.

Έτσι, ο καημένος ο Πάκης καμία δικαιολογία δεν θα μπορεί να προβάλει, αν ποτέ πέσει η τηλεδικτατορία και κληθεί να απολογηθεί για το ανοσιούργημα που διέπραξε στο Προεδρικό Μέγαρο. 
Όμως ας μην τον κατηγορούμε. Ας σκεφτούμε ότι η θέση του ήταν πολύ πιο δύσκολη από αυτήν του Κωνσταντίνου. Ας σκεφτούμε ότι τα όπλα της τηλεδικτατορίας, είναι πολύ πιο επικίνδυνα από τα τανκς. Ας σκεφτούμε ότι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει υποταγεί στην τηλεδικτατορία και ίσως γι αυτό ούτε ένα κόμμα «επαναστατικό» ή μη δεν έβγαλε μισή ανακοίνωση που να καταδικάζει την γελοιοποίηση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ας σκεφτούμε, τέλος, ότι ένας ολόκληρος λαός και οι «πνευματικοί του» ηγέτες έχουν αλλοιωθεί από την τηλεδικτατορία, τόσο πολύ που λίγοι διαμαρτυρήθηκαν για την ερμηνεία του «Άξιον Εστί» από τον Σάκη τση Κατίνας και την πρόθυμη στήριξή της από το «σύμβολο της δημοκρατίας» Μίκη Θεοδωράκη.

Αν σκεφτούμε όλα τα παραπάνω, τότε πιστεύω ότι θα απαλλάξουμε από κάθε κατηγορία τον καημένο τον Πάκη και όλες τις κατηγορίες θα τις ρίξουμε σε εμάς τους ίδιους, τους καημένους.         

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

ΤΑ ΚΑΝΤΟΥΝΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ!!!!

Πιστεύω ότι η καταγγελία των «κατοίκων Λεγατάτων»,  βάσει της οποίας καλούνται συμπολίτες μας σε προανάκριση, δεν προέρχεται  από κατοίκους των Λεγατάτων. Πιστεύω ότι είναι ένα ανωνυμογράφημα, από τα πολλά που κυκλοφορούν κατά καιρούς, προερχόμενα από διάφορες πλευρές αλλά όχι από αυτήν που δήθεν "υπογράφει".
Συνεπώς κανένα αρνητικό αίσθημα δεν με διακατέχει απέναντι στο κλεινόν έθνος των Λεγατάδων.
Εκείνο που με φοβίζει και με εξοργίζει είναι το «πνεύμα» της καταγγελίας. Με εξοργίζει για το θράσος του και με φοβίζει η πιθανότητα να καταληφθούμε και να καταβληθούμε ως κοινωνία από το ατομιστικό αυτό «πνεύμα».
Επειδή αποκλείω το γεγονός ο Σπυρογιάννης να ούρησε κάποιο βράδυ στην πλατεία των Λεγατάτων, είμαι βέβαιος, όπως και όλοι μας, ότι η καταγγελία αφορά την διαμαρτυρία των κατοίκων του Αγίου Αντωνίου, αλλά και πολλών άλλων Ληξουριωτών για την «μπαζοποίηση» της περιοχής και την δήθεν καθυστέρηση που αυτή επέφερε στο έργο του παραλιακού δρόμου των Λεγατάτων.
Τι μας λέει δηλαδή ο «ανωνύμως καταγγέλλων»; Ότι την στιγμή που το Ληξούρι σβήνει από τον χάρτη, χωρίς Δήμο, χωρίς, δηλαδή, πολιτική εκπροσώπηση, χωρίς Υπηρεσίες, χωρίς καμία προοπτική οποιουδήποτε είδους ανάπτυξης, την στιγμή που το Ληξούρι κρίνεται άξιο να διαθέτει μόνο ένα κουφάρι σχολείου, έναν λιμενικό σταθμό επάνω από κάτι σαν ενυδρείο και μια χωματερή μετά σπαστήρος βεβαίως, εμείς πρέπει να σιωπούμε και μόνο να ασχολούμαστε με τα καντούνια έξω από το σπίτι μας. Και όχι μόνο να σιωπούμε, αλλά να επιδιώκουμε να πάρει ο διάολος και να σηκώσει όποιον τολμά να διαμαρτυρηθεί για την κατάντια μας.
Είναι πασιφανές το τι επιδιώκει η καταγγελία: Να επικρατήσει στην μαραζωμένη πόλη μας ο ατομισμός. Ο καθένας να ενδιαφέρεται για το σπιτάκι του, το μαγαζάκι του, την «ανάπαψη και τα κολοκούμπια του». Ο καθένας να παρακαλάει για λίγα κυβικά τσιμέντο στο καντούνι του σπιτιού του και ας πάει στ’ ανάθεμα το Ληξούρι, η κοινωνία μας, ο διπλανός μας.
Αν σκεφτούμε όμως λίγο, θα δούμε ότι χωρίς Ληξούρι δεν υπάρχουν ούτε Λεγατάτα ούτε Δίμπουκο ούτε Δεμπονεράτα ούτε Κεφαλονιά.  Χωρίς πραγματική κοινωνία δεν υπάρχει ουσιαστικά και κανένας από εμάς, παρά μόνο ως υλόφρον σαρκίο (χυδαϊστί «τομάρι»).

Ελπίζω η Δικαιοσύνη να θέσει πολύ βαθιά στο αρχείο την καταγγελία και η ληξουριώτικη κοινωνία να την γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της .

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΛΗΞΟΥΡΙΟΥ Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Πριν ένα χρόνο περίπου, όταν η Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου διερχόταν δύσκολες στιγμές, υποστήριξα σε άρθρο μου ότι  "ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗΣ ΜΑΣ….." 
Ομολογώ ότι ούτε κι εγώ ο ίδιος, γράφοντας το άρθρο εκείνο, δεν έλπιζα σε τόσο μεγάλη πρόοδο της Φιλαρμονικής, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Η φωτογραφία, που συνοδεύει το παρόν κείμενο*, τα «λέει» όλα: Μπροστά από το πάλαι ποτέ «Κέντρο Νεότητας», το ερειπωμένο ακόμα από τους σεισμούς του 2014, η νεότητα του παραμελημένου Ληξουριού ετοιμάζεται να δώσει μαθητική συναυλία, για να δείξει τα αποτελέσματα του σχολικού έτους που πέρασε. Είναι οι μαθητές της ίδιας εκείνης Φιλαρμονικής, που, αν θυμάστε (καλό είναι βέβαια κάτι τέτοια να μην τα θυμόμαστε), πέρυσι το καλοκαίρι βρέθηκε σε μεγάλη αναστάτωση, λόγω …. ελλείψεως μουσικών!!!!
Η πρώτη λέξη που έρχεται στο μυαλό όλων μας είναι, βέβαια, μία: ΔΙΚΑΙΩΣΗ. Δικαίωση, όμως, όχι κάποιου ατόμου ή κάποιας ομάδας ατόμων. Δικαίωση της ίδιας της Ιδέας της Φιλαρμονικής Σχολής Ληξουρίου.
Η Φιλαρμονική μας δικαιώθηκε απέναντι στην ανόητη άποψη που την ήθελε «ξεπερασμένο είδος».
Δικαιώθηκε απέναντι στην μίζερη νοοτροπία που την ήθελε αδύναμη να ελκύσει τα παιδιά του Ληξουριού, που «προτιμούν φυσιολογικά (!!!) τα ηλεκτρονικά παιχνίδια από την Μουσική».
Δικαιώθηκε απέναντι στον παρακμιακό «ρεαλισμό», που ήθελε την εξαφάνισή της φυσική απόρροια της οικονομικής και κοινωνικής κατάπτωσης της πόλης μας.
Η ιστορική νομοτέλεια το έδειχνε καθαρά: Σε κάποια στιγμή, η Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου θα έδειχνε την τεράστια δύναμή της. Εμείς, που αποτελούμε την σύγχρονη Ληξουριώτικη Κοινωνία (η οποία περιλαμβάνει και τα χωριά μας – για να μην ακούσω πάλι ανοησίες από τους «παλλλλικισιανικούς»), είχαμε την τύχη, η Φιλαρμονική να αναστηθεί ενόσω είμαστε ακόμα εν ζωή, ενώ όλα έδειχναν το αντίθετο. Έχουμε την τύχη να ζούμε την δικαίωση της Φιλαρμονικής μας.
Κάθε ευτυχία όμως ενέχει και μία πρόκληση: Να μην «κλοτσήσεις την τύχη σου», να φανείς αντάξιος των ευκαιριών που η ανώτερη Ιδέα αναζωογονημένη σου παρέχει.
Η Ληξουριώτικη Κοινωνία προκαλείται τώρα να φανεί αντάξια της Φιλαρμονικής της.
Για να κερδηθεί η πρόκληση, για να προοδεύσει και η Ληξουριώτικη Κοινωνία στον δρόμο που χαράζει η Φιλαρμονική μας, ας μην βγάλουμε ποτέ από το νου μας τρεις σκέψεις:
α) Η Φιλαρμονική υπεράνω όλων (μας). Είμαστε όλοι μας τόσο μικροί, μπροστά στην Ιδέα και την προσφορά της Φιλαρμονικής, που καμία προσωπική, κοινωνική ή πολιτική διαφορά δεν «διακρίνεται». Προσωπικές εμπάθειες, μικροπολιτικές διαφωνίες,  προσπάθειες κοινωνικής ανάδειξης, όταν εκδηλώνονται στους κόλπους της Φιλαρμονικής, βλάπτουν την ίδια και γελοιοποιούν τους φορείς τους.
β) Η Φιλαρμονική υπεράνω όλων (των αναγκών μας). Όσα καβούρια έχουν απομείνει στις τσέπες των εύπορων ιδιωτών πρέπει να αφαιρεθούν άμεσα. Επίσης άμεσα πρέπει να σταματήσουν και οι γραφειοκρατικές προφάσεις του Δημοσίου για την ενίσχυση της Φιλαρμονικής. Ας καταλάβουμε όλοι ότι η σημασία της Φιλαρμονικής Σχολής Ληξουρίου είναι τέτοια που υπερκαλύπτει κάθε έννοια «φιλανθρωπίας», «κοινωνικής πολιτικής» ή «προγραμμάτων ανάπτυξης». Όποιος ενισχύει την φιλαρμονική είναι μαζί και ανθρωπιστής και κοινωνιστής και  φορέας και αποδέκτης ανάπτυξης και κάτι περισσότερο.
γ) Η Φιλαρμονική υπεράνω όλων (ως Παιδεία). Έχει γίνει πλέον κατανοητό ότι η Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου μπορεί να δώσει την αρτιότερη παιδεία στους νέους Ληξουριώτες. Ας μην γυρίσουμε ποτέ στα περασμένα, όταν το να στείλουμε το παιδί μας στην «Μουσική» ήταν η τελευταία μας έγνοια.

Εν τέλει, αυτό που ζούμε τώρα είναι η πρόκληση να αποδείξουμε ότι το Ληξούρι έχει, ότι δικαιούται να έχει Ψυχή. Και η Ψυχή του ήταν, είναι και θα είναι η Φιλαρμονική μας. 
Μην ξεχνάτε: «Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήσει, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθεί;»

* Ευχαριστώ την δασκάλα μου Σπυρουλίνα Κοντογιώργη που φωτογράφησε το στιγμιότυπο και τον φίλο Νίκο Αραβαντινό - Ζαφείρη που παρατήρησε την αξία της φωτογραφίας και μου έδωσε την ιδέα να γράψω το κείμενο αυτό.

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Χαράλαμπος Α. Μακρής: Τα πένθιμα εμβατήρια της Φιλαρμονικής Σχολής Ληξουρίου

Για όλες τις μπάντες στην Ελλάδα και ειδικότερα στα Επτάνησα, η περιφορά του Επιταφίου της Μεγάλης Παρασκευής έχει ιδιαίτερο χαρακτήρα. Πένθιμες ελεγείες και εμβατήρια ακούγονται μόνο αυτήν την ημέρα του χρόνου προς τιμήν του Μεγάλου Νεκρού με μια ελπίδα να αχνοφαίνεται μέσα στα σκούρα χρώματα της ελάσονος αρμονικής πλέξης με την παράθεση μείζονων συγχορδιών που παραπέμπουν στην Ανάσταση του Κυρίου και την μετά θάνατον Ζωή.
          Αναρίθμητα έργα έχουν γραφτεί για τέτοιες περιστάσεις. Μεγάλοι συνθέτες όπως ο  Ludwig van Beethoven, ο κολοσός της όπερας Giuseppe Verdi, ο Frederic Chopin αλλά και μια ατελείωτη σειρά σχετικά άγνωστων συνθετών έγραψαν αριστουργήματα. Οι συνθέτες των πένθιμων εμβατηρίων δεν εμπνεύστηκαν μόνο από το Θείο Δράμα. Εξέφρασαν οδύνη για την απώλεια ηγετών, μεγάλων προσωπικοτήτων, ακόμα και την προσωπική θλίψη, αλλά και ιδέες όπως ο Beethoven στην Eroica. Εξάλλου το αρχαίον έθος για τον νεκρό δεν είναι η λύπη της απωλείας αλλά η ανάμνηση της ζωής και του έργου του. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τον Ιησού, έναν πτωχό δάσκαλο που με το ριζοσπαστικό του κήρυγμα άλλαξε την Ιστορία.
          Η Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου, ήδη από τον 19ο αιώνα, συνοδεύει την περιφορά των Επιταφίων των εκκλησιών του Ληξουρίου. Από έρευνα που γίνεται στο αρχείο της Φιλαρμονικής προκύπτουν διάφορα αξιόλογα μουσικά τεμάχια που παίζονταν κατά τη διάρκεια της περιφοράς αυτής. Περισσότερο γνωστά είναι τα υπ' αριθμόν 11 και 12, που αποδόθηκαν στον Πέτρο Σκαρλάτο, ηγετική μορφή της ιδρυτικής ομάδας της Φιλαρμονικής το 1836. Ο Πέτρος Σκαρλάτος (1818-1904) χρημάτισε αρχιμουσικός της Σχολής την περίοδο 1852-1864[1] και συνέγραψε μια σειρά πένθιμων εμβατηρίων. Τα πένθιμα εμβατήρια υπ' αριθμόν 11 και 12 πιθανόν να μην ανήκουν στην εργογραφία του Πέτρου Σκαρλάτου,  αφού οι σωζόμενες παρτιτούρες που διαθέτουμε από το αρχείο του αρχιμουσικού Ανδρόνικου Κουρούκλη που έως σήμερα ερμηνεύει κατά περίσταση η μπάντα της Σχολής φέρουν το όνομα Scarlatti ως συνθέτη των έργων αυτών. Αν δεν πρόκειται για εξιταλισμό του επωνύμου του Πέτρου Σκαρλάτου, το όνομα Scarlatti δε θα πρέπει να συγχέεται με αυτό του  Alessandro Scarlatti (1660-1725) ή αυτό του Giuseppe Domenico Scarlatti (1685-1757), συνθέτες της μπαρόκ εποχής,  αφού στην εργογραφία τους δεν περιέχονται τέτοιου ύφους έργα.
          Αντ' αυτών η μπάντα της Σχολής θα ερμηνεύσει φέτος για πρώτη φορά μετά το 1904 την Marcia Funebre No 2, αυθεντική σύνθεση του Πέτρου Σκαρλάτου. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ηλία Τσιτσέλη, συγγραφέα των Κεφαλληνιακών Σύμμεικτων, το πένθιμο αυτό εμβατήριο αποδόθηκε στην κηδεία του συνθέτη μαζί με άλλα 4 πένθιμα εμβατήρια του και έκτοτε δεν έχουμε μαρτυρίες ότι αποδόθηκαν ξανά. Η μουσική ανάπλαση ανήκει στον γράφοντα, βασισμένη στην ψηφιοποιημένη αντιγραφή του πρωτοτύπου που περιέχεται στον τόμο του Γιώργου Ε. Ραυτόπουλου, Πέτρος Σκαρλάτος (1829-1904) Ο Ριζοσπάστης Μουσουργός της Επτανησιακής Μουσικής Σχολής.
          Η ψηφιοποιημένη παρτιτούρα του έργου που περιέχεται στην έκδοση είναι γραμμένη σε ιστορική μορφή, τον τύπο ενορχήστρωσης των επτανησιακών μπαντών του 19ου αιώνα, εμφανώς επηρεασμένη από τα ιταλικά πρότυπα. Περιέχει ως οργανολογία quartino (μικρό κλαρινέτο σε Μιb), clarini Sib, cornetta, jenis 1-2, trombone canto, trombone accto (accopaniamento), bassi και batteria (κρουστά). Η μουσική ανάπλαση που θα ακουστεί φέτος για πρώτη φορά στην περιφορά του Επιταφίου του Ι.Ν. Παντοκράτορος αφορά την μεταφορά του έργου για σύγχρονη μπάντα κρατόντας αυτούσιο το πνεύμα και την μορφή του έργου.
          Ένα άλλο αξιόλογο μουσικό τεμάχιο που θα ακουστεί φέτος είναι το Πένθιμο Εμβατήριο (Marcia Funebre) του κερκυραίου συνθέτη, κορνίστα και αρχιμουσικού της Φιλαρμονικής Εταιρείας “Μάντζαρος” Σωτηρίου Κρητικού. Το έργο αυτό βρέθηκε μεταξύ του αρχείου μουσικών έργων του Ανδρόνικου Κουρούκλη που δώρισε στη Σχολή. Ο Σωτήριος Κρητικός ήταν ονομαστός κερκυραίος μουσικός (κορνίστας), αρχιμουσικός και συνθέτης έργων για μπάντα. Μαθήτευσε στη Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας (κόρνο) και συνέχισε σπουδές στο Εθνικό Ωδείο (υπήρξε ο πρώτος πτυχιούχος του στα ανώτερα θεωρητικά και τη διεύθυνση μπάντας). Διετέλεσε αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής Εταιρείας “Μάντζαρος” (από 1.1.1926 ως 18.5.1932 και από 26.6.1933 ως τη μέρα του θανάτου του: 16.4. 1945). Υπηρέτησε επίσης ως καθηγητής μουσικής στη Μέση Εκπαίδευση. Παράλληλα έπαιζε κόρνο στις ορχήστρες των μελοδραματικών θιάσων που επισκέπτονταν την Κέρκυρα. Έγραψε πολλά έργα ρεπερτορίου μπάντας, πένθιμα και θριαμβευτικά εμβατήρια καθώς και ένα Divertimento, που παίζεται τακτικά. Διακρινόταν για τις “ογκώδεις” και ηχηρές ενορχηστρώσεις του. Δίδαξε και στο Ωδείο Κερκύρας. Ανάμεσα στους μαθητές του και ο αείμνηστος Γεώργιος Περούλης[2].
          Ο μεγάλος συνθέτης της όπερας Giuseppe Verdi μας άφησε αξεπέραστες στιγμές δυναμικού λυρισμού. Η όπερά του Nabucco εξιστορεί τα παθήματα του εβραϊκού λαού κατά την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα. Μια αιματοβαμένη όπερα που εικονίζει τον οργίλο Γαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης προστάτη των Εβραίων, να σώζει τον περιούσιο λαό του από το ικρίωμα. Η διαμάχη μεταξύ νέου και παλιού (Γιαχβέ/Βάαλ), η άρνηση των Εβραίων να θυσιάσουν στα βαβυλωνιακά ιερά, παραβολικά εικονίζει τα πάθη του λαού της Ιταλίας που την εποχή που συγγράφηκε η όπερα ήταν κατακερματισμένη σε βασίλεια, δουκάτα και περιοχές υπό ξένη διοίκηση.
          Το πένθιμο εμβατήριο που θα ερμηνεύσει και φέτος η μπάντα της Φιλαρμονικής Σχολής Ληξουρίου, συνοδεύει τους Εβραίους στον τόπο της εκτέλεσης όπου σώζονται μετά από θαυματουργική παρέμβαση. Ακούγεται μετά το περίφημο χωρικό των σκλάβων της τρίτης πράξης Va pensiero, sull' ale dorate και παρατίθεται αυτούσιο από τον ιταλό ενορχηστρωτή R. Cristiano. Η οπερατική παράδοση θέλει την όπερα και τον πρωταγωνιστή της να οριστικοποιούν το όνομά τους Nabucco μετά το ανέβασμα της στο θέατρο San Giacomo της Κέρκυρας τον Σεπτέμβριο του 1844.
          Απογοητευμένος από τη μέτρια επιτυχία που γνώρισε με τις αρχικές του όπερες Oberto και Un Giorno di Regno, επανήλθε δυναμικά το 1841 με την όπερα Nabucco -Nebuchadnezzar όπως αρχικά τιτλοφορήθηκε- για να αποτελλέσει κεντρική φιγούρα του ιταλικού απελευθερωτικού κινήματος. Το κοινό ταυτίστηκε με το δράμα των εξόριστων στη Βαβυλώνα Εβραίων και το όνομα του μεγάλου συνθέτη έγινε σύνθημα στα χείλη των οπαδών του Βίκτορα Εμμανουήλ II -μετέπειτα Βίκτορ Εμμανουήλ Ι της Ιταλίας- επευφημώντας στα αναβάσματα της όπερας με το γνωστό πλέον σύνθημα Viva Verdi: Viva Vittorio Emmanuele, Re d'Italia.
          Άλλη μια σύνθεση που αποδίδεται στον Giuseppe Verdi είναι η Marcia Funebre (πένθιμο εμβατήριο) που αποδίδεται από πολλές Φιλαρμονικές ανά την Ελλάδα. Έγινε γνωστό από την Φιλαρμονική Εταιρεία “Μάντζαρος” που κατά παράδοση το αποδίδει το βράδι της Μεγάλης Παρασκευής στον Επιτάφιο του Μητροπολιτικού Ναού της Κέρκυρας.
          Για το έργο αυτό δε διαθέτουμε ικανά στοιχεία, εικάζουμε ότι πρόκειται για ενορχήστρωση θεμάτων εκκλησιαστικής μουσικής που συνέθεσε ο ίδιος ο Verdi. Ο μεγάλος συνθέτης ήταν δεινός οργανίστας και πριν ξεκινήσει την μεγαλειώδη καριέρα του στο χώρο της όπερας υπηρέτησε ως οργανίστας της εκκλησίας της ιδιαίτερης πατρίδας του, του Busetto της βόρειας Ιταλίας. Κατ' άλλους πρόκειται για άγνωστα θέματα που συνέθεσε προς το τέλος της ζωής του, όταν και συντετριμμένος από τις απώλειες μελών της οικογένοιάς του, αφιερώθηκε ξανά στην musica sacra και συνέθεσε έργα για φωνές και όργανο.
         
Η ενορχήστρωση που αποδίδει η Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου ανήκει στον παλαιό αρχιμουσικό της, αείμνηστο Ανδρόνικο Κουρούκλη. Μαθητής της Σχολής από εποχής Λεωνίδα Δαπέργολα, του ανατέθηκαν καθήκοντα αρχιμουσικού μετά την αποχώρηση του τελευταίου. Στη συνέχεια ανέλαβε ως   αρχιμουσικός στην επαναλειτουργία της Σχολής μετά τους σεισμούς του 1953 και έως το 1958. Συνέχισε την καριέρα του ως μαέστρος οργανικών και φωνητικών συνόλων ανά την Ελλάδα, αφήνοντας πίσω του μεγάλο ενρχηστρωτικό έργο. Το αρχείο του, πλούσιο σε μεταγραφές και πρωτότυπα έργα, δωρίστηκε από τον ίδιο στη Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου. Τα έργα που θα ερμηνευτούν στην φετινή περιφορά του Επιταφίου είναι αφιερωμένα στην μνήμη του.


 
         




[1]    Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει στα Κεφαλληνιακά Σύμμεικτα ο Ηλίας Τσιτσέλης.
[2]    Πηγή: https://femantzaros.com/i-filarmoniki/viografika/viografiko-sotiriou-kritikou/