Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Χαράλαμπος Α. Μακρής: Λίγα λόγια για την φετινή συναυλία της Φιλαρμονικής Σχολής Ληξουρίου

Έχοντας το “προνόμιο” τα Επτάνησα να μη βρίσκονται κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό, βρήκε πρόσφορο έδαφος να εξελιχθεί ένας θαυμαστός μουσικός πολιτισμός που βασίστηκε κυρίως στις ανταλλαγές με την κουλτούρα της γειτονικής Ιταλίας, συνδυάστηκε με την ντόπια λαϊκή και εκκλησιαστική μουσική και σχετίστηκε, κυρίως κατά τον 19ο αιώνα, με την όπερα.
Η Επτανησιακή Μουσική θα πρέπει να αντιμετωπίζεται και ως ιστορικό – κοινωνικό φαινόμενο μοναδικό ίσως στον ευρωπαϊκό χώρο. Αρκεί να φανταστεί κανείς ότι στην Κέρκυρα των 30.000 κατοίκων των αρχών του 19ου αιώνα παιζόταν συστηματικά όπερα ήδη από το 1771, πριν καν φτάσει στο νησί το πρώτο τυπογραφείο με τους Γάλλους το 1798. Το φαινόμενο αυτό συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα και το ξέσπασμα των πολέμων, με τις παραστάσεις να περιοδεύουν και στα υπόλοιπα νησιά πριν πάνε στην ενδοχώρα για να πάρουν το δρόμο της εγγύς ανατολής.
 Όπως υποστηρίζει ο μεγάλος μελετητής της ελληνικής μουσικής Γεώργιος Λεωτσάκος, η αγάπη για την μουσική σίγουρα ξεκίνησε και καλλιεργήθηκε από μια άρχουσα τάξη με σαφώς μεγαλύτερο αυτοσεβασμό και επίγνωση από την αντίστοιχη του ελλαδικού χώρου. Όμως αυτή η για πολλούς αριστοκρατική συνήθεια αγκαλιάστηκε από τα ευρύτατα λαϊκά στρώματα και έγινε λαϊκό είδος. Έτσι διαμορφώθηκε μουσική συνείδηση στην πλατιά μάζα του κόσμου που έστω και με αυτόν τον τρόπο καλλιεργήθηκε πνευματικά.
Όπως υποστηρίζει σε σχετικό δοκίμιό του ο επιφανής μουσικολόγος Κωνσταντίνος Καρδάμης, στρατιωτικές μπάντες και διάφοροι μπαντιστικοί σχηματισμοί λάμβαναν μέρος στις δημόσιες τελετές στις πόλεις των Επτανήσων ήδη από την περίοδο των Δημοκρατικών Γάλλων και συνεχίστηκε καθόλη τη διάρκεια της Βρετανικής Προστασίας. Ήταν όμως η ανάγκη για μάθηση που ώθησε τους νέους του Ληξουρίου να ιδρύσουν περί το 1836 (ίσως και λίγο παλαιότερα) τη Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου με πρωτεργάτη τον μετέπειτα αρχιμουσικό της και ριζοσπάστη συνθέτη Πέτρο Ι. Σκαρλάτο. Ήταν το όραμα του Νικολάου Χαλικιόπουλου Μάντζαρου να ιδρύσει στην πατρίδα του μουσικοπαιδαγωγικό οργανισμό ανάλογο του φημισμένου ναπολιτάνικου Ωδείου San Pietro a Majella ώστε να δημιουργηθεί στην Κέρκυρα η Φιλαρμονική Εταιρεία Κέρκυρας το 1840. 
 Τα δύο αυτά μουσικοπαιδαγωγικά ιδρύματα, πρωτοπόροι και πρωτεργάτες στον ελληνικό χώρο, συνεχίζουν έως και σήμερα το έργο τους και, συνεπικουρούμενα από τα πολυάριθμα ανάλογα σωματεία που ξεπήδησαν τα επόμενα χρόνια (Φιλαρμονική Εταιρεία Λευκάδας το 1856, Φιλαρμονική Εταιρεία “Μάντζαρος” το 1890, Ωδείον Κερκύρας το 1894, Φιλαρμονική Ιθάκης το 1904 οι κυριότερες σχολές) μαζί με την προϋπάρχουσα Φιλαρμονική Κατασταρίου Ζακύνθου που εμφανίζεται ως μπάντα το 1816 και στην πορεία του χρόνου μετεξελίχθηκε κι αυτή σε μουσικοπαιδαγωγικό οργανισμό, συντήρησαν τη φλόγα της μουσικής παιδείας και ανέθρεψαν μια σημαντική γενιά Ελλήνων συνθετών που διέπρεψαν στον ελληνικό χώρο και στο εξωτερικό: Σπυρίδων Ξύνδας, Ιωσήφ Καίσαρης, Σπυρίδων Καίσαρης, Παύλος Καρρέρ, Διονύσιος Λαυράγκας, Γεώργιος Λαμπίρης, Σπυρίδων – Φιλίσκος Σαμάρας και άλλοι πολλοί που έβαλαν τη δική τους σφραγίδα στη μουσική ζωή και εκπαίδευση.
Η φετινή θερινή συναυλία της Φιλαρμονικής Σχολής Ληξουρίου αποτελεί φόρο τιμής στους μεγάλους αυτούς καλλιτέχνες επ' ευκαιρία τριών σημαντικών επετείων που σημαδεύουν τη φετινή χρονιά:
1. 150 χρόνια από το ανέβασμα της πρώτης ελληνικής όπερας, του θρυλικού “Υποψήφιου Βουλευτή” του Σπυρίδωνος Ξύνδα (Κέρκυρα, Οκτώβριος 1867).
2. 100 χρόνια από τη διέλευση στην αιωνιότητα του μεγάλου μουσουργού και πρωτεργάτη του βερισμού, του “μουσικού ρεαλισμού”, Σπυρίδωνα – Φιλίσκου Σαμάρα (Αθήνα, 7 Απριλίου 1917),
 3. και 160 χρόνια από τότε που ο εθνικός μας ποιητής, ο άνθρωπος που θεμελίωσε την νεοελληνική γραμματεία “...εμπήκε στη βαρκούλα να πάει στην ξενιτιά...”.
Η ενασχόληση με την επτανησιακή μουσική όμως δεν σταματά εδώ. Ήδη η Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου επιχειρεί την αναβίωση των έργων του Πέτρου Ι. Σκαρλάτου φιλοδοξώντας το 2018 να αποτελέσει έτος Σκαρλάτου. Για το λόγο αυτό καλούμε την τοπική αυτοδιοίκηση, όλους τους φιλόμουσους και φιλίστορες συμπολίτες μας και όσους ενδιαφέρονται για την διατήρηση της ιδιαίτερης παράδοσης του τόπου μας να σταθούν στο πλευρό μας για την επίτευξη του στόχου αυτού.
                                                                                                       Χαράλαμπος Α. Μακρής
                                                                                       Αρχιμουσικός Φιλαρμονικής Σχολής Πάλλης


Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Ο ΠΑΚΗΣ Ο ΣΑΚΗΣ Ο ΚΟΚΟΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Η ιστορία είναι γνωστή: Το πρωί της 21ης Απριλίου 1967, ο τότε Βασιλιάς Κωνσταντίνος (ο σκωπτικά επονομαζόμενος και «Κοκός») δέχθηκε την αιφνιδιαστική επίσκεψη των πραξικοπηματιών, οι οποίοι του ζήτησαν να ορκίσει την κυβέρνηση της δικτατορίας, που μόλις είχε επιβληθεί. Ο Κωνσταντίνος – Κοκός, δεν σεβάστηκε ούτε καν την προσωπική του τιμή και έσπευσε να υποταχθεί «εις τας διαταγάς» των συνταγματαρχών. Επειδή δε, η υποταγή του Ανώτατου Άρχοντος στους πραξικοπηματίες έπρεπε να είναι πανηγυρική, μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης, πραξικοπηματίες και Κωνσταντίνος φωτογραφήθηκαν με κάθε επισημότητα.  Αργότερα, ο Κωνσταντίνος θα προέβαλε ως αστεία δικαιολογία για την πειθήνια υποταγή του, ότι στην φωτογραφία εκείνη …. δεν χαμογελούσε, στέλνοντας έτσι ένα μήνυμα δυσαρέσκειας στον ελληνικό λαό.

Πενήντα χρόνια μετά, ο σημερινός «Ανώτατος Άρχων», ο Προκόπης – Πάκης Παυλόπουλος, δέχθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο την επίσκεψη ενός γκροτέσκο ζεύγους, του Σάκη (ερωτικώς επονομαζομένου και “Sakiiiiiiiii” και της   κυρίας του, της Κάτιας (προφανώς εκ του «Κατίνα»). Η επίσκεψη αυτή δεν ήταν καθόλου αιφνιδιαστική. Όχι, ο Πάκης δεν έχει την δικαιολογία του αιφνιδιασμού, όπως ο Κοκός. Ο Πάκης είχε ενημερωθεί για την επίσκεψη του ζεύγους. Είχε ενημερωθεί ότι επειδή δεν πήγε στον γάμο του Sakiiiiiii με την Κατίνα, όπου είχε προσκληθεί από τους κουμπάρους Βαρδινογιαννέους (ως γνωστόν τον μεγάλο χαμό πάντα τον κάνει ο compare), έπρεπε να δείξει την υποταγή του στην τηλεδικτατορία, που χρόνια τώρα έχει επιβληθεί στην χώρα μας, δεχόμενος τους γερασμένους νεόνυμφους, όχι στο σπίτι του, αλλά στο Προεδρικό Μέγαρο.
Ο Πάκης δεν έψαξε να βρει ούτε κάποια πρόφαση για να αρνηθεί την γελοιότητα. Έσπευσε να καλοδεχτεί αυτούς τους νέους πραξικοπηματίες, σαν ένα ανθρωΠάκι, που τρέμει μπροστά στον οικονομικά ισχυρότερό του.
Και αυτή η υποταγή έπρεπε να είναι πανηγυρική. Γι αυτό και πάλι ελήφθη «αναμνηστική» φωτογραφία
Με τα χέρια σταυρωμένα ο Πάκης, όπως και ο Κοκός, στέκει ανάμεσα στον Σάκη και την Κατίνα του. Με μία διαφορά: Ο καημένος ο Πάκης χαμογελά! Χαμογελά με ένα λιγωμένο χαμόγελο, σαν εκείνο των θαυμαστριών του Sakiiiiii που δεν πιστεύουν ότι είχαν την τύχη να βρεθούν στο πλάι του.

Έτσι, ο καημένος ο Πάκης καμία δικαιολογία δεν θα μπορεί να προβάλει, αν ποτέ πέσει η τηλεδικτατορία και κληθεί να απολογηθεί για το ανοσιούργημα που διέπραξε στο Προεδρικό Μέγαρο. 
Όμως ας μην τον κατηγορούμε. Ας σκεφτούμε ότι η θέση του ήταν πολύ πιο δύσκολη από αυτήν του Κωνσταντίνου. Ας σκεφτούμε ότι τα όπλα της τηλεδικτατορίας, είναι πολύ πιο επικίνδυνα από τα τανκς. Ας σκεφτούμε ότι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει υποταγεί στην τηλεδικτατορία και ίσως γι αυτό ούτε ένα κόμμα «επαναστατικό» ή μη δεν έβγαλε μισή ανακοίνωση που να καταδικάζει την γελοιοποίηση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ας σκεφτούμε, τέλος, ότι ένας ολόκληρος λαός και οι «πνευματικοί του» ηγέτες έχουν αλλοιωθεί από την τηλεδικτατορία, τόσο πολύ που λίγοι διαμαρτυρήθηκαν για την ερμηνεία του «Άξιον Εστί» από τον Σάκη τση Κατίνας και την πρόθυμη στήριξή της από το «σύμβολο της δημοκρατίας» Μίκη Θεοδωράκη.

Αν σκεφτούμε όλα τα παραπάνω, τότε πιστεύω ότι θα απαλλάξουμε από κάθε κατηγορία τον καημένο τον Πάκη και όλες τις κατηγορίες θα τις ρίξουμε σε εμάς τους ίδιους, τους καημένους.         

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

ΤΑ ΚΑΝΤΟΥΝΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ!!!!

Πιστεύω ότι η καταγγελία των «κατοίκων Λεγατάτων»,  βάσει της οποίας καλούνται συμπολίτες μας σε προανάκριση, δεν προέρχεται  από κατοίκους των Λεγατάτων. Πιστεύω ότι είναι ένα ανωνυμογράφημα, από τα πολλά που κυκλοφορούν κατά καιρούς, προερχόμενα από διάφορες πλευρές αλλά όχι από αυτήν που δήθεν "υπογράφει".
Συνεπώς κανένα αρνητικό αίσθημα δεν με διακατέχει απέναντι στο κλεινόν έθνος των Λεγατάδων.
Εκείνο που με φοβίζει και με εξοργίζει είναι το «πνεύμα» της καταγγελίας. Με εξοργίζει για το θράσος του και με φοβίζει η πιθανότητα να καταληφθούμε και να καταβληθούμε ως κοινωνία από το ατομιστικό αυτό «πνεύμα».
Επειδή αποκλείω το γεγονός ο Σπυρογιάννης να ούρησε κάποιο βράδυ στην πλατεία των Λεγατάτων, είμαι βέβαιος, όπως και όλοι μας, ότι η καταγγελία αφορά την διαμαρτυρία των κατοίκων του Αγίου Αντωνίου, αλλά και πολλών άλλων Ληξουριωτών για την «μπαζοποίηση» της περιοχής και την δήθεν καθυστέρηση που αυτή επέφερε στο έργο του παραλιακού δρόμου των Λεγατάτων.
Τι μας λέει δηλαδή ο «ανωνύμως καταγγέλλων»; Ότι την στιγμή που το Ληξούρι σβήνει από τον χάρτη, χωρίς Δήμο, χωρίς, δηλαδή, πολιτική εκπροσώπηση, χωρίς Υπηρεσίες, χωρίς καμία προοπτική οποιουδήποτε είδους ανάπτυξης, την στιγμή που το Ληξούρι κρίνεται άξιο να διαθέτει μόνο ένα κουφάρι σχολείου, έναν λιμενικό σταθμό επάνω από κάτι σαν ενυδρείο και μια χωματερή μετά σπαστήρος βεβαίως, εμείς πρέπει να σιωπούμε και μόνο να ασχολούμαστε με τα καντούνια έξω από το σπίτι μας. Και όχι μόνο να σιωπούμε, αλλά να επιδιώκουμε να πάρει ο διάολος και να σηκώσει όποιον τολμά να διαμαρτυρηθεί για την κατάντια μας.
Είναι πασιφανές το τι επιδιώκει η καταγγελία: Να επικρατήσει στην μαραζωμένη πόλη μας ο ατομισμός. Ο καθένας να ενδιαφέρεται για το σπιτάκι του, το μαγαζάκι του, την «ανάπαψη και τα κολοκούμπια του». Ο καθένας να παρακαλάει για λίγα κυβικά τσιμέντο στο καντούνι του σπιτιού του και ας πάει στ’ ανάθεμα το Ληξούρι, η κοινωνία μας, ο διπλανός μας.
Αν σκεφτούμε όμως λίγο, θα δούμε ότι χωρίς Ληξούρι δεν υπάρχουν ούτε Λεγατάτα ούτε Δίμπουκο ούτε Δεμπονεράτα ούτε Κεφαλονιά.  Χωρίς πραγματική κοινωνία δεν υπάρχει ουσιαστικά και κανένας από εμάς, παρά μόνο ως υλόφρον σαρκίο (χυδαϊστί «τομάρι»).

Ελπίζω η Δικαιοσύνη να θέσει πολύ βαθιά στο αρχείο την καταγγελία και η ληξουριώτικη κοινωνία να την γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της .

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΛΗΞΟΥΡΙΟΥ Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Πριν ένα χρόνο περίπου, όταν η Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου διερχόταν δύσκολες στιγμές, υποστήριξα σε άρθρο μου ότι  "ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗΣ ΜΑΣ….." 
Ομολογώ ότι ούτε κι εγώ ο ίδιος, γράφοντας το άρθρο εκείνο, δεν έλπιζα σε τόσο μεγάλη πρόοδο της Φιλαρμονικής, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Η φωτογραφία, που συνοδεύει το παρόν κείμενο*, τα «λέει» όλα: Μπροστά από το πάλαι ποτέ «Κέντρο Νεότητας», το ερειπωμένο ακόμα από τους σεισμούς του 2014, η νεότητα του παραμελημένου Ληξουριού ετοιμάζεται να δώσει μαθητική συναυλία, για να δείξει τα αποτελέσματα του σχολικού έτους που πέρασε. Είναι οι μαθητές της ίδιας εκείνης Φιλαρμονικής, που, αν θυμάστε (καλό είναι βέβαια κάτι τέτοια να μην τα θυμόμαστε), πέρυσι το καλοκαίρι βρέθηκε σε μεγάλη αναστάτωση, λόγω …. ελλείψεως μουσικών!!!!
Η πρώτη λέξη που έρχεται στο μυαλό όλων μας είναι, βέβαια, μία: ΔΙΚΑΙΩΣΗ. Δικαίωση, όμως, όχι κάποιου ατόμου ή κάποιας ομάδας ατόμων. Δικαίωση της ίδιας της Ιδέας της Φιλαρμονικής Σχολής Ληξουρίου.
Η Φιλαρμονική μας δικαιώθηκε απέναντι στην ανόητη άποψη που την ήθελε «ξεπερασμένο είδος».
Δικαιώθηκε απέναντι στην μίζερη νοοτροπία που την ήθελε αδύναμη να ελκύσει τα παιδιά του Ληξουριού, που «προτιμούν φυσιολογικά (!!!) τα ηλεκτρονικά παιχνίδια από την Μουσική».
Δικαιώθηκε απέναντι στον παρακμιακό «ρεαλισμό», που ήθελε την εξαφάνισή της φυσική απόρροια της οικονομικής και κοινωνικής κατάπτωσης της πόλης μας.
Η ιστορική νομοτέλεια το έδειχνε καθαρά: Σε κάποια στιγμή, η Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου θα έδειχνε την τεράστια δύναμή της. Εμείς, που αποτελούμε την σύγχρονη Ληξουριώτικη Κοινωνία (η οποία περιλαμβάνει και τα χωριά μας – για να μην ακούσω πάλι ανοησίες από τους «παλλλλικισιανικούς»), είχαμε την τύχη, η Φιλαρμονική να αναστηθεί ενόσω είμαστε ακόμα εν ζωή, ενώ όλα έδειχναν το αντίθετο. Έχουμε την τύχη να ζούμε την δικαίωση της Φιλαρμονικής μας.
Κάθε ευτυχία όμως ενέχει και μία πρόκληση: Να μην «κλοτσήσεις την τύχη σου», να φανείς αντάξιος των ευκαιριών που η ανώτερη Ιδέα αναζωογονημένη σου παρέχει.
Η Ληξουριώτικη Κοινωνία προκαλείται τώρα να φανεί αντάξια της Φιλαρμονικής της.
Για να κερδηθεί η πρόκληση, για να προοδεύσει και η Ληξουριώτικη Κοινωνία στον δρόμο που χαράζει η Φιλαρμονική μας, ας μην βγάλουμε ποτέ από το νου μας τρεις σκέψεις:
α) Η Φιλαρμονική υπεράνω όλων (μας). Είμαστε όλοι μας τόσο μικροί, μπροστά στην Ιδέα και την προσφορά της Φιλαρμονικής, που καμία προσωπική, κοινωνική ή πολιτική διαφορά δεν «διακρίνεται». Προσωπικές εμπάθειες, μικροπολιτικές διαφωνίες,  προσπάθειες κοινωνικής ανάδειξης, όταν εκδηλώνονται στους κόλπους της Φιλαρμονικής, βλάπτουν την ίδια και γελοιοποιούν τους φορείς τους.
β) Η Φιλαρμονική υπεράνω όλων (των αναγκών μας). Όσα καβούρια έχουν απομείνει στις τσέπες των εύπορων ιδιωτών πρέπει να αφαιρεθούν άμεσα. Επίσης άμεσα πρέπει να σταματήσουν και οι γραφειοκρατικές προφάσεις του Δημοσίου για την ενίσχυση της Φιλαρμονικής. Ας καταλάβουμε όλοι ότι η σημασία της Φιλαρμονικής Σχολής Ληξουρίου είναι τέτοια που υπερκαλύπτει κάθε έννοια «φιλανθρωπίας», «κοινωνικής πολιτικής» ή «προγραμμάτων ανάπτυξης». Όποιος ενισχύει την φιλαρμονική είναι μαζί και ανθρωπιστής και κοινωνιστής και  φορέας και αποδέκτης ανάπτυξης και κάτι περισσότερο.
γ) Η Φιλαρμονική υπεράνω όλων (ως Παιδεία). Έχει γίνει πλέον κατανοητό ότι η Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου μπορεί να δώσει την αρτιότερη παιδεία στους νέους Ληξουριώτες. Ας μην γυρίσουμε ποτέ στα περασμένα, όταν το να στείλουμε το παιδί μας στην «Μουσική» ήταν η τελευταία μας έγνοια.

Εν τέλει, αυτό που ζούμε τώρα είναι η πρόκληση να αποδείξουμε ότι το Ληξούρι έχει, ότι δικαιούται να έχει Ψυχή. Και η Ψυχή του ήταν, είναι και θα είναι η Φιλαρμονική μας. 
Μην ξεχνάτε: «Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήσει, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθεί;»

* Ευχαριστώ την δασκάλα μου Σπυρουλίνα Κοντογιώργη που φωτογράφησε το στιγμιότυπο και τον φίλο Νίκο Αραβαντινό - Ζαφείρη που παρατήρησε την αξία της φωτογραφίας και μου έδωσε την ιδέα να γράψω το κείμενο αυτό.

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Χαράλαμπος Α. Μακρής: Τα πένθιμα εμβατήρια της Φιλαρμονικής Σχολής Ληξουρίου

Για όλες τις μπάντες στην Ελλάδα και ειδικότερα στα Επτάνησα, η περιφορά του Επιταφίου της Μεγάλης Παρασκευής έχει ιδιαίτερο χαρακτήρα. Πένθιμες ελεγείες και εμβατήρια ακούγονται μόνο αυτήν την ημέρα του χρόνου προς τιμήν του Μεγάλου Νεκρού με μια ελπίδα να αχνοφαίνεται μέσα στα σκούρα χρώματα της ελάσονος αρμονικής πλέξης με την παράθεση μείζονων συγχορδιών που παραπέμπουν στην Ανάσταση του Κυρίου και την μετά θάνατον Ζωή.
          Αναρίθμητα έργα έχουν γραφτεί για τέτοιες περιστάσεις. Μεγάλοι συνθέτες όπως ο  Ludwig van Beethoven, ο κολοσός της όπερας Giuseppe Verdi, ο Frederic Chopin αλλά και μια ατελείωτη σειρά σχετικά άγνωστων συνθετών έγραψαν αριστουργήματα. Οι συνθέτες των πένθιμων εμβατηρίων δεν εμπνεύστηκαν μόνο από το Θείο Δράμα. Εξέφρασαν οδύνη για την απώλεια ηγετών, μεγάλων προσωπικοτήτων, ακόμα και την προσωπική θλίψη, αλλά και ιδέες όπως ο Beethoven στην Eroica. Εξάλλου το αρχαίον έθος για τον νεκρό δεν είναι η λύπη της απωλείας αλλά η ανάμνηση της ζωής και του έργου του. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τον Ιησού, έναν πτωχό δάσκαλο που με το ριζοσπαστικό του κήρυγμα άλλαξε την Ιστορία.
          Η Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου, ήδη από τον 19ο αιώνα, συνοδεύει την περιφορά των Επιταφίων των εκκλησιών του Ληξουρίου. Από έρευνα που γίνεται στο αρχείο της Φιλαρμονικής προκύπτουν διάφορα αξιόλογα μουσικά τεμάχια που παίζονταν κατά τη διάρκεια της περιφοράς αυτής. Περισσότερο γνωστά είναι τα υπ' αριθμόν 11 και 12, που αποδόθηκαν στον Πέτρο Σκαρλάτο, ηγετική μορφή της ιδρυτικής ομάδας της Φιλαρμονικής το 1836. Ο Πέτρος Σκαρλάτος (1818-1904) χρημάτισε αρχιμουσικός της Σχολής την περίοδο 1852-1864[1] και συνέγραψε μια σειρά πένθιμων εμβατηρίων. Τα πένθιμα εμβατήρια υπ' αριθμόν 11 και 12 πιθανόν να μην ανήκουν στην εργογραφία του Πέτρου Σκαρλάτου,  αφού οι σωζόμενες παρτιτούρες που διαθέτουμε από το αρχείο του αρχιμουσικού Ανδρόνικου Κουρούκλη που έως σήμερα ερμηνεύει κατά περίσταση η μπάντα της Σχολής φέρουν το όνομα Scarlatti ως συνθέτη των έργων αυτών. Αν δεν πρόκειται για εξιταλισμό του επωνύμου του Πέτρου Σκαρλάτου, το όνομα Scarlatti δε θα πρέπει να συγχέεται με αυτό του  Alessandro Scarlatti (1660-1725) ή αυτό του Giuseppe Domenico Scarlatti (1685-1757), συνθέτες της μπαρόκ εποχής,  αφού στην εργογραφία τους δεν περιέχονται τέτοιου ύφους έργα.
          Αντ' αυτών η μπάντα της Σχολής θα ερμηνεύσει φέτος για πρώτη φορά μετά το 1904 την Marcia Funebre No 2, αυθεντική σύνθεση του Πέτρου Σκαρλάτου. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ηλία Τσιτσέλη, συγγραφέα των Κεφαλληνιακών Σύμμεικτων, το πένθιμο αυτό εμβατήριο αποδόθηκε στην κηδεία του συνθέτη μαζί με άλλα 4 πένθιμα εμβατήρια του και έκτοτε δεν έχουμε μαρτυρίες ότι αποδόθηκαν ξανά. Η μουσική ανάπλαση ανήκει στον γράφοντα, βασισμένη στην ψηφιοποιημένη αντιγραφή του πρωτοτύπου που περιέχεται στον τόμο του Γιώργου Ε. Ραυτόπουλου, Πέτρος Σκαρλάτος (1829-1904) Ο Ριζοσπάστης Μουσουργός της Επτανησιακής Μουσικής Σχολής.
          Η ψηφιοποιημένη παρτιτούρα του έργου που περιέχεται στην έκδοση είναι γραμμένη σε ιστορική μορφή, τον τύπο ενορχήστρωσης των επτανησιακών μπαντών του 19ου αιώνα, εμφανώς επηρεασμένη από τα ιταλικά πρότυπα. Περιέχει ως οργανολογία quartino (μικρό κλαρινέτο σε Μιb), clarini Sib, cornetta, jenis 1-2, trombone canto, trombone accto (accopaniamento), bassi και batteria (κρουστά). Η μουσική ανάπλαση που θα ακουστεί φέτος για πρώτη φορά στην περιφορά του Επιταφίου του Ι.Ν. Παντοκράτορος αφορά την μεταφορά του έργου για σύγχρονη μπάντα κρατόντας αυτούσιο το πνεύμα και την μορφή του έργου.
          Ένα άλλο αξιόλογο μουσικό τεμάχιο που θα ακουστεί φέτος είναι το Πένθιμο Εμβατήριο (Marcia Funebre) του κερκυραίου συνθέτη, κορνίστα και αρχιμουσικού της Φιλαρμονικής Εταιρείας “Μάντζαρος” Σωτηρίου Κρητικού. Το έργο αυτό βρέθηκε μεταξύ του αρχείου μουσικών έργων του Ανδρόνικου Κουρούκλη που δώρισε στη Σχολή. Ο Σωτήριος Κρητικός ήταν ονομαστός κερκυραίος μουσικός (κορνίστας), αρχιμουσικός και συνθέτης έργων για μπάντα. Μαθήτευσε στη Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας (κόρνο) και συνέχισε σπουδές στο Εθνικό Ωδείο (υπήρξε ο πρώτος πτυχιούχος του στα ανώτερα θεωρητικά και τη διεύθυνση μπάντας). Διετέλεσε αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής Εταιρείας “Μάντζαρος” (από 1.1.1926 ως 18.5.1932 και από 26.6.1933 ως τη μέρα του θανάτου του: 16.4. 1945). Υπηρέτησε επίσης ως καθηγητής μουσικής στη Μέση Εκπαίδευση. Παράλληλα έπαιζε κόρνο στις ορχήστρες των μελοδραματικών θιάσων που επισκέπτονταν την Κέρκυρα. Έγραψε πολλά έργα ρεπερτορίου μπάντας, πένθιμα και θριαμβευτικά εμβατήρια καθώς και ένα Divertimento, που παίζεται τακτικά. Διακρινόταν για τις “ογκώδεις” και ηχηρές ενορχηστρώσεις του. Δίδαξε και στο Ωδείο Κερκύρας. Ανάμεσα στους μαθητές του και ο αείμνηστος Γεώργιος Περούλης[2].
          Ο μεγάλος συνθέτης της όπερας Giuseppe Verdi μας άφησε αξεπέραστες στιγμές δυναμικού λυρισμού. Η όπερά του Nabucco εξιστορεί τα παθήματα του εβραϊκού λαού κατά την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα. Μια αιματοβαμένη όπερα που εικονίζει τον οργίλο Γαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης προστάτη των Εβραίων, να σώζει τον περιούσιο λαό του από το ικρίωμα. Η διαμάχη μεταξύ νέου και παλιού (Γιαχβέ/Βάαλ), η άρνηση των Εβραίων να θυσιάσουν στα βαβυλωνιακά ιερά, παραβολικά εικονίζει τα πάθη του λαού της Ιταλίας που την εποχή που συγγράφηκε η όπερα ήταν κατακερματισμένη σε βασίλεια, δουκάτα και περιοχές υπό ξένη διοίκηση.
          Το πένθιμο εμβατήριο που θα ερμηνεύσει και φέτος η μπάντα της Φιλαρμονικής Σχολής Ληξουρίου, συνοδεύει τους Εβραίους στον τόπο της εκτέλεσης όπου σώζονται μετά από θαυματουργική παρέμβαση. Ακούγεται μετά το περίφημο χωρικό των σκλάβων της τρίτης πράξης Va pensiero, sull' ale dorate και παρατίθεται αυτούσιο από τον ιταλό ενορχηστρωτή R. Cristiano. Η οπερατική παράδοση θέλει την όπερα και τον πρωταγωνιστή της να οριστικοποιούν το όνομά τους Nabucco μετά το ανέβασμα της στο θέατρο San Giacomo της Κέρκυρας τον Σεπτέμβριο του 1844.
          Απογοητευμένος από τη μέτρια επιτυχία που γνώρισε με τις αρχικές του όπερες Oberto και Un Giorno di Regno, επανήλθε δυναμικά το 1841 με την όπερα Nabucco -Nebuchadnezzar όπως αρχικά τιτλοφορήθηκε- για να αποτελλέσει κεντρική φιγούρα του ιταλικού απελευθερωτικού κινήματος. Το κοινό ταυτίστηκε με το δράμα των εξόριστων στη Βαβυλώνα Εβραίων και το όνομα του μεγάλου συνθέτη έγινε σύνθημα στα χείλη των οπαδών του Βίκτορα Εμμανουήλ II -μετέπειτα Βίκτορ Εμμανουήλ Ι της Ιταλίας- επευφημώντας στα αναβάσματα της όπερας με το γνωστό πλέον σύνθημα Viva Verdi: Viva Vittorio Emmanuele, Re d'Italia.
          Άλλη μια σύνθεση που αποδίδεται στον Giuseppe Verdi είναι η Marcia Funebre (πένθιμο εμβατήριο) που αποδίδεται από πολλές Φιλαρμονικές ανά την Ελλάδα. Έγινε γνωστό από την Φιλαρμονική Εταιρεία “Μάντζαρος” που κατά παράδοση το αποδίδει το βράδι της Μεγάλης Παρασκευής στον Επιτάφιο του Μητροπολιτικού Ναού της Κέρκυρας.
          Για το έργο αυτό δε διαθέτουμε ικανά στοιχεία, εικάζουμε ότι πρόκειται για ενορχήστρωση θεμάτων εκκλησιαστικής μουσικής που συνέθεσε ο ίδιος ο Verdi. Ο μεγάλος συνθέτης ήταν δεινός οργανίστας και πριν ξεκινήσει την μεγαλειώδη καριέρα του στο χώρο της όπερας υπηρέτησε ως οργανίστας της εκκλησίας της ιδιαίτερης πατρίδας του, του Busetto της βόρειας Ιταλίας. Κατ' άλλους πρόκειται για άγνωστα θέματα που συνέθεσε προς το τέλος της ζωής του, όταν και συντετριμμένος από τις απώλειες μελών της οικογένοιάς του, αφιερώθηκε ξανά στην musica sacra και συνέθεσε έργα για φωνές και όργανο.
         
Η ενορχήστρωση που αποδίδει η Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου ανήκει στον παλαιό αρχιμουσικό της, αείμνηστο Ανδρόνικο Κουρούκλη. Μαθητής της Σχολής από εποχής Λεωνίδα Δαπέργολα, του ανατέθηκαν καθήκοντα αρχιμουσικού μετά την αποχώρηση του τελευταίου. Στη συνέχεια ανέλαβε ως   αρχιμουσικός στην επαναλειτουργία της Σχολής μετά τους σεισμούς του 1953 και έως το 1958. Συνέχισε την καριέρα του ως μαέστρος οργανικών και φωνητικών συνόλων ανά την Ελλάδα, αφήνοντας πίσω του μεγάλο ενρχηστρωτικό έργο. Το αρχείο του, πλούσιο σε μεταγραφές και πρωτότυπα έργα, δωρίστηκε από τον ίδιο στη Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου. Τα έργα που θα ερμηνευτούν στην φετινή περιφορά του Επιταφίου είναι αφιερωμένα στην μνήμη του.


 
         




[1]    Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει στα Κεφαλληνιακά Σύμμεικτα ο Ηλίας Τσιτσέλης.
[2]    Πηγή: https://femantzaros.com/i-filarmoniki/viografika/viografiko-sotiriou-kritikou/

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Το Ληξούρι θάβεται "διά νόμου" κι εμείς … το τσιμεντάρουμε

Θυμάστε ότι υπάρχουν Τοπικές Κοινότητες στα Χαβδάτα, στα Καμιναράτα, στους Σουλλάρους και στα άλλα χωριά, καθώς και μία Δημοτική Κοινότητα στο Ληξούρι; ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΟ!
Θυμάστε που στις Δημοτικές Εκλογές εκλέξατε Συμβούλους από την «Δημοτική Ενότητα Παλικής»; ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟ!
 Θυμάστε ότι υπάρχει Αντιπεριφερειάρχης Κεφαλονιάς & Ιθάκης, καθώς κι εκείνος ο Αντιδήμαρχος Παλικής; Ε! Πάνε κι αυτοί, ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΟΥΣ!
Μετά από μακρά κυοφορία, η Επιτροπή για την αναθεώρηση του Καλλικράτη εξέδωσε, στις αρχές Μαρτίου, την πολυσέλιδη έκθεσή της. Μόνο που αυτή δεν είναι έκθεση για την αναθεώρηση του Καλλικράτη, αλλά για την δημιουργία του ΥΠΕΡΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η Επιτροπή προέβη σε πολλές «σοφές» προτάσεις, που ουσιαστικά καταργούν την Τοπική Αυτοδιοίκηση,  αλλά απέστρεψε μετά μεγίστης απεχθείας το βλέμμα από το αίτημα των περισσότερων επαρχιακών πόλεων και των χωριών της Ελλάδας για την ανάκτηση της αυτοδιοίκησής τους (αυτό που πολλοί ονομάζουν πονηρούτσικα «χωροταξικό θέμα»),  αντιμετωπίζοντάς το ως «τοπικιστικό» και, κατά την εξέτασή του, απεφάνθη με δύο λέξεις: «Φτου κακά!»
Ως εδώ καλά! Έχουμε να αντιμετωπίσουμε την συνηθισμένη Συριζέικη τακτική του «έεεελα μωρέ, είπαμε και καμία μπούρδα προεκλογικά για να περάσει η ώρα….», που δεν μας ξενίζει πλέον.  Το κακό, όμως, δεν σταματά εδώ….
Στην πρεμούρα της η Επιτροπή να γιγαντώσει το καλλικρατικό εξάμβλωμα και, με το «άστε ντούε», να δημιουργήσει «ενιαία δημοτική συνείδηση» στους δημότες των αλλοπρόσαλλων Δήμων – τεράτων, προβαίνει σε εξάλειψη των εξής «άκρως τοπικιστικών και αναχρονιστικών» θεσμών:
α) Προτείνει την πλήρη κατάργηση των Δημοτικών και Τοπικών Κοινοτήτων. Αυτών των Οργανισμών, δηλαδή, που για 150 χρόνια, ως Δήμοι ή Κοινότητες, εξέφραζαν πολιτικά και πολιτισμικά κάθε πόλη, κάθε χωριό της Ελλάδας.
β) Στερεί από τις Δημοτικές Ενότητες την δυνατότητα να αναδεικνύουν δικούς τους δημοτικούς συμβούλους, με την κατάργηση της ξεχωριστής σταυροδοσίας και
γ) Η μπάλα παίρνει και τον «χωρικό» Αντιπεριφερειάρχη και, ακόμα και αυτόν, τον κατακαημένο τον διοριζόμενο «χωρικό» Αντιδήμαρχο.
Συνεπώς,  το Ληξούρι (και το κάθε «Ληξούρι») σβήνεται από τον πολιτικό χάρτη της Χώρας!  Θα υπάρχει πλέον μόνο ως πολεοδομικός οικισμός ή ως γεωγραφική περιοχή ή ως τοπωνύμιο, όπως οι Μαντραούρες. Και εμείς, Ληξουριώτες μου, θα πάψουμε να έχουμε και αυτήν ακόμα την αδύναμη φωνή, αυτόν τον πολιτικό ψίθυρο που μας είχαν αφήσει Καποδίστριας και Καλλικράτης. Έρμαια της εκλογικής θέλησης των άλλων περιοχών (που δεν μας φταίνε και σε τίποτα), θα παίζουμε τις γροθιές μαζί τους, για να εξασφαλίσουμε την εύνοια των «ουδέτερων» Δήμαρχου, Αντιδήμαρχων, Συμβούλων του υπερενιαίου και υπερμεγέθους Δήμου «μας».
Ειρήσθω εν παρόδω, ότι η Κ.Ε.Δ.Ε., κρατούμενη από την «αντιπολίτευση» του Κούλη και ολίγον της Φώφης, στο μόνο που βρήκε να αντιδράσει ήταν το ….. αναλογικότερο εκλογικό σύστημα που προτείνει η επιτροπή!
Σε αυτήν την προοπτική της εξαφάνισής μας, εμείς, το Ληξούρι και τα χωριά του, αντιδρούμε με τον γνωστό μας τρόπο:  Εγκαταλείπουμε το πολιτικό αίτημα για δημιουργία Δήμου στο Ληξούρι, επιδεικνύουμε απέχθεια για κάθε πολιτική συζήτηση και εστιάζουμε κάθε σκέψη και προσπάθειά μας στα «μεγάλα Έργα» αποκατάστασης από τους σεισμούς, που μετά από τρία χρόνια άρχισαν να τελειώνουν ή τελείωσε η αρχή τους. Το Ληξούρι καταργείται δια νόμου και εμείς ασχολούμαστε με τα γαρμπιλομπετά. Το Ληξούρι θάβεται και εμείς τσιμεντάρουμε τον τάφο του.
Παραβλέπουμε εθελοτυφλώντας (προσφιλής μας συνήθεια και αυτό), ότι για τον μαρασμό του Ληξουριού, που θα εξακολουθήσει  όσα έργα και να γίνουν, φταίει ο Καλλικράτης και η «φιλοσοφία» του.  Όσο το Ληξούρι υπάγεται και υποτάσσεται στην καλλικρατική πολιτική, που θέλει τις τοπικές κοινωνίες έρμαια όλο και μεγαλύτερων και πιο απρόσωπων «Μητροπολιτικών Δήμων», κανένα έργο πραγματικής προόδου δεν πρόκειται να γίνει. Κανένας Σύμβουλος, Αντιδήμαρχος, Δήμαρχος, Βουλευτής ή Υπουργός, δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί για τα προβλήματά του. Θα αντιμετωπίζεται πάντα σαν τον φτωχό, σεισμογενή και ενοχλητικό συγγενή.   
Εν κατακλείδι, υποβάλλω τις δικές μου «προτάσεις για την αναθεώρηση του Καλλικράτη»:
α) Στις επόμενες Δημοτικές Εκλογές, ούτε ένας Ληξουριώτης, από όποιο σημείο της επαρχίας Πάλλης και αν κατάγεται να δώσει την ψήφο του ή να συμμετάσχει ως υποψήφιος σε οποιονδήποτε συνδυασμό στηρίζει ή ανέχεται το καλλικρατικό σύστημα.
β) Όσοι Ληξουριώτες πολιτευόμενοι ανήκουν στα τρία κόμματα που δημιούργησαν και στηρίζουν το καλλικρατικό εξάμβλωμα, ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ν.Δ. και φυσικά ΣΥΡΙΖΑ, να δηλώσουν δημόσια την αποχώρησή τους από τις παρατάξεις αυτές, με αιτία την εξόντωση που ο Καλλικράτης επέφερε στην γενέτειρα κοινωνία τους.     
Άλλως, ας ασπαστούμε όλοι τις προτάσεις της Επιτροπής και ας γράψουμε στην πινακίδα στην είσοδο της πόλης: «ΛΗΞΟΥΡΙ ΧΩΡΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΜΠΑΖΑ».
        

  

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΟΝ ΗΛΙΑ ΠΑΡΙΣΗ


Καταγγέλλω  Δημόσια τον Στρατηγό Ηλία Παρίση, δημοτικό σύμβουλο με την παράταξη των ΦΙ.Κ.Ο..
Τον καταγγέλλω, γιατί κάθεται και στενοχωριέται με ανάξια λόγου δημοσιεύματα.
Έφτασε μια παρέμβασή μου, μετά από πολύ καιρό, για το θέμα των μπάζων του Αγίου Αντωνίου, για να «τσιμπήσουν» οι γνωστοί άγνωστοι και να νομίσουν ότι μπορούν να (ξανά) αρχίσουν το αγαπημένο τους παιχνιδάκι των προσωπικών «βολών» και αντεγκλήσεων, το ληξουριωτιστί καλούμενο «πορδόμυλος».
Δημοσίευσαν και αναδημοσίευσαν, λοιπόν, ένα απείρου δημοσιογραφικού κάλους και βαθιάς πολιτικής ανάλυσης άρθρο, που λέει ότι οι ΦΙ.Κ.Ο. « …..“τον δουλέψανε” τον καημένο τον Ιωσήφ και “του τη φορέσανε” κανονικά….», αφού δεν θα αναλάβω δημοτικός σύμβουλος στην θέση του Στρατηγού. Στον επίλογο του, το βαρυσήμαντο αυτό άρθρο αναφέρει ότι «…..Από την όλη ιστορία πάντως κερδισμένος και πονηρός βγαίνει ο αρχηγός του ΦΙΚΟ Ηλίας Παρίσης που κρατάει την καρέκλα του την ώρα που ο Λουκέρης εξακολουθεί να “μάχεται με ανεμόμυλους”».
Προσωπικά καθόλου δεν επηρεάστηκα από τα γραφόμενα των …. ανεμόμυλων. Ο Στρατηγός όμως, άνθρωπος με αρκετές ευαισθησίες, τους πήρε στα σοβαρά και θεωρεί προσωπική προσβολή τον χαρακτηρισμό του «κερδισμένου» και «πονηρού» από τον δήθεν παραμερισμό μου.   
Για χάρη του Ηλία Παρίση, λοιπόν και του σεβασμού που έχω προς το πρόσωπό του, γράφω τους λόγους που δεν αναλαμβάνω την θέση του Δημοτικού Συμβούλου, ξεκαθαρίζοντας από την αρχή ότι αυτό ήταν μια καθαρά προσωπική μου επιλογή, παρά τις παραινέσεις προς το αντίθετο του Στρατηγού:
α)  Λόγω της ένταξής μου στο Ε.ΠΑ.Μ. και δη στο Εθνικό Συντονιστικό του Συμβούλιο έχω την τιμή και την ευθύνη να ασχολούμαι με μια πιο αγωνιστική και γενική πολιτική από αυτή των φίλων μου των ΦΙ.Κ.Ο., κυρίως για τα θέματα της Τ.Α..
β) Κατά την προεκλογική περίοδο του 2014, όταν οι ΦΙ.Κ.Ο. αποφασίσαμε ο πρώτος επιλαχών σύμβουλος να αντικαταστήσει τον αρχηγό του συνδυασμού στην «μέση» της θητείας του Δημοτικού Συμβουλίου, ήμουν ο μόνος που μειοψήφησα. Και αυτό, γιατί θεώρησα ότι με αυτό το «σύστημα» δείχναμε ως συνδυασμός ασάφεια και αβεβαιότητα στις επιλογές μας.
γ) Κατά την δεύτερη εκλογή Προεδρείου Δημοτικού Συμβουλίου, σύμβουλοι της πλειοψηφίας («ισχυροκεφαλλλλονίτες» για να εξηγούμεθα), όπως είχαν πράξει και στην πρώτη, ζωγράφισαν επί των ψηφοδελτίων γεννητικά όργανα. Μάλιστα, ούτε ο πεπειραμένος και σοβαρός νέος Πρόεδρος του Δ.Σ. φάνηκε να θίγεται από αυτό, αλλά ούτε και η αντιπολίτευση αντέδρασε όπως είχε καθήκον, δηλαδή με την έντονη καταγγελία στο πανελλήνιο του «φαινομένου».
Ένα Δημοτικό Συμβούλιο, που περιέχει αυτούς του «ζωγράφους», λοιπόν, προτιμώ να το γράφω σε ό,τι ζωγράφισαν.
Τελειώνω με δύο συμβουλές:
Συμβουλή προς τον Ηλία Παρίση: Γράφε τους κι εσύ Στρατηγέ και μην σκας.

Συμβουλή γενική: Μην ξύνεστε στην γκλίτσα του τσοπάνη!  

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

ΠΛΗΝ ΛΕΓΑΤΑΔΩΝ ;;

Ο αγώνας των κατοίκων και επιχειρηματιών του Αγίου Αντωνίου για την αποφυγή «μπαζώματος» της περιοχής και όσων τους συμπαραστέκονται, είναι ο ειλικρινέστερος, ο ευγενέστερος και ο αποδοτικότερος όσων κινητοποιήσεων έχουν γίνει από τους σεισμούς του 2014 μέχρι σήμερα στο Ληξούρι. Αυτό συμβαίνει γιατί «η κίνηση του Αγίου Αντωνίου» υπερασπίζεται την πόλη της, την κοινωνία της, τον τρόπο ζωής της, «αμύνεται του πατρίου εδάφους», μπορούμε να πούμε, χωρίς να έρχεται σε «διάλογο» και «διαπραγματεύσεις» με τους καλλικρατικούς και «ισχυρούς»  της νήσου. Ο αγώνας τους συνίσταται από την πλήρη άρνηση της παρακμής και της γελοιοποίησης του Ληξουριού, που κάποιοι ευαγγελίζονται ως «ανάπτυξη». Η στάση τους εκφράζεται με ένα «ξερό» και απόλυτο «ΟΧΙ». Και, ως γνωστόν, τα απόλυτα ΟΧΙ, δύσκολα κατανικούνται και μόνο προσωρινά.
Η Δημοτική Αρχή και τα πάσης φύσεως καλλικρατοειδή, έχουν δοκιμάσει ανεπιτυχώς όλα τα γνωστά «κόλπα» για την σπίλωση αυτού του αγώνα. «Τα μπάζα θα χρησιμοποιηθούν για την αγροτική οδοποιία», «τα μπάζα θα χρησιμοποιηθούν για το σχολείο που οριοθετήσαμε ήδη και θα κατασκευαστεί σε δέκα τέρμινα, του Αγίου Τριψίλη ανήμερα», «αν δεν δεχθείτε τα μπάζα δεν θα τελειώσει η πλατεία του καημένου του Αργοστολιού» κλπ κλπ κλπ.. Η κίνηση του Αγίου Αντωνίου, όμως, δεν φαίνεται να κάμπτεται. Πεισματικά και με το θάρρος του γνήσιου αγωνιστή επιμένει.
Εσχάτως τα καλλικρατοειδή αποφάσισαν να παίξουν το τελευταίο τους χαρτί, το πιο επικίνδυνο: Την διασπορά διχόνοιας μεταξύ των Ληξουριωτών. Μετά από τρία ολόκληρα χρόνια, άρχισε να επισκευάζεται ο «σεισμοπαθής» δρόμος των Λεγατάτων και τα …. «εκατομμύρια τόνοι» των μπάζων που θα εξαχθούν, πρέπει οπωσδήποτε, κατά την Δημοτική Αρχή, να τοποθετηθούν στην περιοχή Αγίου Αντωνίου, αλλιώς το έργο δεν θα προχωρήσει!
Προφανέστατη και χονδροειδής η σκοπιμότητα των καλλικρατοειδών: Θέλουν  να διχάσουν το Ληξούρι, πείθοντας τους Λεγατάδες ότι ο Άγιος Αντώνιος (μεγάλη η Χάρη Του) αντιτίθεται σε αυτό το κατακαημένο έργο «ανάπτυξης» της περιοχής τους.
Μένει να δούμε αν θα πιάσει το κόλπο. Αν οι Λεγατάδες, αλλά και οι υπόλοιποι Ληξουριώτες θα πέσουν στην καινούργια παγίδα και δεν θα καταλάβουν ότι για τα προβλήματα του Ληξουριού δεν φταίνε όσοι αρνούνται να γίνει το Ληξούρι τόπος υποδοχής υποπροϊόντων κατασκευαστικών, οικοδομικών, στομαχικών κλπ, αλλά όσοι θέλουν να καταστήσουν το Ληξούρι χαβούζα.

Προσωπικά αποκλείω μία τέτοια εξέλιξη. Ο Ληξουριώτης δεν μπορεί να έχασε την εξυπνάδα του, την λογική του, την αγάπη για την πόλη του.

Αποκλείεται στο τρόπαιο της κίνησης του Αγίου Αντωνίου να γραφεί: «Σπυρογιάννης ο Γεωργίου και οι Ληξουριώτες πάντες, πλην Λεγατάδων»….